سینما عرصهای برای طرح نظریه و یافتههای علمی است
منتقد و استاد دانشگاه در نشست جايزه پژوهش سال سينماي ايران با عنوان «جايگاه مباحث ميان رشتهاي در سينماي ايران» بيان کرد که سينما عرصهاي براي طرح نظريه و يافتههاي علمي است.به گزارش روابط عمومي سازمان امور سينمايي و سمعي بصري، دومين نشست تخصصي جايزه پژوهش سال سينماي ايران با عنوان «جايگاه مباحث ميان رشتهاي در سينماي ايران» در سالن اجتماعات دانشگاه تربيت مدرس با سخنراني منوچهر شاهسواري، اميرحسين ندايي، حسين پاينده و رامتين شهبازي برگزار شد.منوچهر شاهسواري در اين نشست با اشاره به نياز جدي سينماي ايران به بهرهگيري از انديشههاي موجود در ساير حوزههاي علمي، دليل نداشتن ژانر وحشت در کشور را ضعف دانش روانشناسي بومي دانست.وي تاکيد کرد: توليد فيلم خوب با ساختارهاي مناسب علمي نياز به توليد علم خوب در دانشگاهها و خلق تکنولوژيهاي بومي براي کمک به توليد فيلم دارد. سينما بهعنوان آزمايشگاه علوم انساني در مواجهه با تحولات گسترده اجتماعي بيشترين تغييرات را به خود ميبيند و نياز است که علم به همين سرعت به کمک سينما بيايد.مديرعامل خانه سينما در پاسخ به اين سوال که چرا سينماي ايران تمايلي به بهرهگيري از ديگر دانشها ندارد، گفت: اين سوال تنها از منظر بين رشتهاي قابل پاسخ است. چرا که سينما مرتبط با دانشگاه است و تغذيه دانشي و علمي سينما از طريق دانشگاه و بهصورت کلي منابع توليد علم بايد انجام پذيرد.شاهسواري در پايان سخنانش عنوان کرد: جهان آينده جهان توليد محتواست و در اين جهان بايد کمک کرد تا سينماي ايران به عنوان يک کنشگر اصلي حضور فعالانه داشته باشد.سپس اميرحسين ندايي اين مساله را مطرح کرد که سينماي ايران تمايل کمي به حوزههاي ميان رشتهاي دارد و در اين باره ميشود نمونههايي از فيلمهاي ايراني و خارجي را که به اين حوزه وارد شدند، مورد بحث قرار داد.ندايي با اشاره به رشته جديد نوروسينماتيکز که پيوند ميان سينما و روانشناسي است، گفت: اين رشته به مطالعه فعاليت مغز در مواجهه با فيلم ميپردازد و آثاري نيز با بهره گيري از اين علم در سينماي جهان توليد شدند.اين استاد دانشگاه تربيت مدرس به آسيبشناسي وضعيت سينماي ايران در اين خصوص پرداخت و اظهار کرد: يکي از ايرادات ما در اين است که براي فيلمسازي از مشاوره ديگر حوزههاي دانشي استفاده نميکنيم و از سوي ديگر نگاه دانشگاهيان نسبت به سينماي ايران نگاه مثبتي نيست و لازم است با درک همين سينماي فعلي راجع به آن نوشت و تحليل کرد.بخش دوم نشست با سخنراني حسين پاينده آغاز شد که وي نيز با مروري بر 2 اثر ايراني که توانسته بودند در ارتباط با ديگر دانشها آثار موفقي را خلق کنند، بيان کرد: ادبيات نقش کمي در سينماي ايران دارد، لذا لازم است رشته ادبيات در کنار ساير هنرها در يک دانشکده قرار بگيرند تا پيوند دانشگاهي مناسبي ميان آنها ايجاد شود.اين استاد دانشگاه با اشاره به نظريه روايت شناسي و نقد که در ادبيات بهصورت گسترده مورد توجه است، تاکيد کرد: ميتوان آنها را به صورت کامل به سينما انتقال داد و بهره بيشتري از آن برد.پاينده گفت: براي رسيدن به موفقيتهاي بيشتر نياز به فعاليتهاي بين رشتهاي گسترده داريم و تا زماني که در درون خود دانشگاه توجه به تعامل ميان رشته اي وجود نداشته باشد نبايد انتقادي هم به سينما در اينباره داشته باشيم.
