زورگویی آمریکا و سناریو‌های احتمالی ایران

در رابطه با راهکارهاي موجود براي برون رفت از شرايط کنوني چند سناريو مطرح است؛ اول اينکه ايران به مسير کنوني‌اش ادامه دهد. با اعتبار به آنکه ايران مي‌بايستي در مسير اعتبار عزت ملي حرکت نمايد، مواضع ايران منطقي است. در اين چارچوب شاهد آنيم که اروپايي‌ها مرعوب آمريکايي‌ها هستند. يعني آمريکايي‌ها قلدري مي‌کنند، اروپايي‌ها مرعوب هستند. چارچوب‌هايي را که ايران در تريبون سازمان ملل توسط رئيس‌جمهور کشورمان مطرح کرد و قبلا هم در مذاکرات دو‌جانبه و چندجانبه مطرح کرده بود، نشان دهنده مواضع برحق ايران است. آنچه ديگران مطرح مي‌کنند نامربوط و يا حداقل غير منطقي است چون از ايران مي‌خواهند که از مواضعش کوتاه بيايد. ايران زير بار چنين مسائلي نمي‌رود، اما پشت اين موضوع يک مساله نهفته است، اينکه ايران به دليل هژمون و نفوذي که در منطقه پيدا کرده، سطح جهاني خود را در حد اين 5 کشوري مي‌داند که در شوراي امنيت سازمان ملل داراي حق وتو هستند و آنها نمي‌خواهند اجازه دهند که بعد از ايران کشور ديگري وارد همين فضا شود. همين کشورها در آژانس بين‌المللي انرژي اتمي عنوان کرده بودند که هيچ کشوري حق ندارد اتمي شود، اما بعدها رژيم صهيونيستي، پاکستان، هند و برخي ديگر از کشورها اتمي شدند. حساسيتي که روي ايران بود باعث شد کار به اينجا برسد. البته عملکرد ايران در دولت نهم و دهم مسائلي را ايجاد کرد که تبعاتش را تاکنون دنبال مي‌کنيم اما ايران تاکيد دارد که زير بار زور نخواهد رفت. مساله دوم اين است که به دليل فشارهايي که بر مردم وارد مي‌شود، بايد راه برون‌رفتي را طراحي کرد. شايد در اين طرح ايران بتواند با گرفتن امتيازهاي روشن و قطعي اعلام کند که پيش‌تر از چارچوب‌هاي برجام نخواهد رفت. يعني اگر قرار باشد همين وضعيت ادامه داشته باشد، چه بسا تحريم‌ها و فشارها ادامه داشته باشد. موضوع سوم اين است که ايران درباره ميانجيگري برخي کشورها بررسي دوباره داشته باشد و بخشي از خواسته‌هاي آنها را مورد بازخواني قرار دهد. کما اينکه از جانب وزير خارجه مطرح شد که مي‌توانيم تعهداتي را که قرار است در سال 2025 قبول کنيم، حالا بپذيريم. بخشي از فشارهاي وارد شده به اين دليل است که ايران از نفوذ منطقه‌اي صرف نظر کند، اما ايران حاضر به چنين کاري نخواهد بود. به نظر مي‌رسد تحليل مسئولان کشور اين است که اگر در اين مسير مقاومت کنند طرف‌هاي ديگر کاري از پيش نخواهند برد و حتي اگر اروپايي‌ها هم از برجام خارج شوند تنها مي‌توانند تحريم‌ها را بيشتر کنند. و با اين نگاه هر چه به سمت مقاومت پيش برويم، تاثير مهم‌تري خواهد داشت. کشورهاي آسيايي همچون چين، هند، روسيه و... تمايلي به افزايش تنش‌ها ندارند و در نتيجه موضوع را به شوراي امنيت نمي‌کشانند و از طريق شوراي امنيت، ايران تحت فشار قرار نخواهد گرفت. راه عزت و درست ايران اين است که به مقاومتش ادامه دهد، اما راهکارهاي ديگر همچون ميانجيگري از سوي ژاپني‌ها و فرانسوي‌ها را نمي‌توان متصور بود.