مراعات حواس مردم مذاکره؛ چرا و چگونه؟
حرف حساب ملت در باب سياست خارجي و روشنفکران و نخبگان در تبيين منافع عمومي و امنيت و آباداني کشور و مصالح نظام هميشه اين بوده که مبناي اصلي و اساسي تهيه برنامهها و اتخاذ تصميمات در سياست خارجي حفظ و تامين امنيت و منافع ملي بوده است. اما آنچه که آسيبساز براي کشور و حواسپرتي و تشويش اذهان عمومي است، مواضع برخي از مسئولان است! مطلق انگاري در قضيه گروگانگيري، پايان دادن به جنگ تحميلي، حل معضل پرونده هستهاي و چگونگي برخورد با روابط بين ايران و آمريکا تاکنون موجب سردرگمي ملت، فرصتسوزي و هزينهآفريني بوده است. سفر آقاي محمدجواد ظريف به محل گردهمايي سران هفت کشور بزرگ اقتصادي و متعاقب آن سخنان امروز رئيسجمهور که من حاضرم در جهت منافع ملي و پيشرفت کشور و رضايت ملت با هرکس مذاکره نمايم، متفاوت از مواضع يک ماه گذشته تعبير ميشود. نگارنده از جناب دکتر روحاني سوال ميکند که اولا وظيفه کيست که در باب ابهامات و شروطي که شما درباره شروع مذاکره مطرح فرموديد پاسخگو باشد و ابهامزدايي نمايد؟ آيا کسي غير از مسئولان مربوطه؟ ثانيا چه اتفاقي رخ داده که ملت شاهد چنين چرخشي هستند؟ آيا اطمينان از آمادگي تفاهم و همکاري کشورهاي 1+5 حاصل گرديده است؟ يا خداي ناکرده اوضاع کشور رئيسجمهور را وادار به اتخاذ چنين مواضعي نموده است؟ ثالثا هماهنگي لازم در بين مقامات کشور در اين باره حاصل آمده است؟ اگر آقاي رئيسجمهور و مسئول سياست خارجي کشور با دقت کافي و برنامه جامع و هماهنگي لازم در داخل براي مذاکره اعلام آمادگي مينمايند که بعد از چند سال تجربه برجام دوباره تکرار نشود، تصميم درست و ميموني است و ميبايد با قوت پيش روند. اما اينکه ايشان اظهار داشتند براي منافع کشور حاضرند به هر کاري دست بزنند، مصداق همان عبارت هدف وسيله را توجيه ميکند، خواهد بود.
