بیکاری بلندمدت جوانان کاهش یافت

آرمان‌ملي: جديدترين آمارهاي وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعي نشان مي‌دهد بيکاري بلندمدت در بازه زماني هفت ساله از سال 1390 تا 1397 کاهش يافته و از رقم 6/31 درصد به 5/28 درصد رسيده است. اين در حالي‌ست که در همين زمان، نرخ بيکاري کوتاه‌مدت بيشتر شده و از نرخ 4/68 درصد در سال 1390 به 5/71 درصد در سال 1397 افزايش يافته است. گفتني‌ست طول مدت بيکاري به‌عنوان يکي از شاخص‌هاي کلي اقتصاد و عملکرد بازار کار است و کاهش بيکاري بلندمدت، يک آمار مطلوب تلقي مي‌شود. حوزه اشتغال و بازار کسب‌وکار همواره يکي از پرچالش‌ترين بخش‌هاي سياست‌گذاري و اجرايي دولت‌ها بوده است. طولاني‌شدن دوره بيکاري و کاهش آمار اشتغال مي‌تواند پيامدهاي اجتماعي و اقتصادي فراواني براي جوامع داشته باشد. بنابر نظر کارشناسان يکي از شاخص‌هاي مهم در شناخت معضل بيکاري، «طول مدت» آن است. منظور از طول مدت بيکاري، مدت‌زماني است که يک فرد بيکار، جوياي کار است. بيکاري از لحاظ طول مدت آن، معمولا به دو نوع کوتاه مدت و بلندمدت تقسيم مي‌شود و در شاخص‌هاي بين‌المللي، بيکاري با طول مدت شش ماه را کوتاه‌مدت و با مدت 12 ماه يا بيشتر را بلندمدت تعريف کرده‌اند. معيار طول مدت بيکاري، عملکرد بازار کار را به خوبي نشان مي‌دهد. وجود بيکاري بلندمدت نشانه‌اي است از اينکه بازار، کارکرد خوبي ندارد و موانع ساختاري از حرکت مردم به سمت اشتغال جلوگيري مي‌کند. همچنين مدت‌زمان بيکاري يک شاخص کلي اقتصادي است. وقتي که يک بحران اقتصادي منجر به افزايش بيکاري مي‌شود، افزايش اوليه در بين بيکاران کوتاه‌مدت مشاهده مي‌شود. نتيجه مستقيم بيکاري، از دست دادن درآمد است و فشار اقتصادي زيادي به افراد وارد مي‌کند. افرادي که براي يک دوره زماني نسبتا کوتاه بيکار مي‌شوند، استانداردهاي زندگي آنها کاهش مي‌يابد و علاوه بر عواقب اقتصادي، پيامدهاي اجتماعي نيز با طول مدت بيکاري افزايش مي‌يابد.

رشد بيکاري کوتاه‌مدت

هزينه‌هاي اقتصادي بيکاري و طول مدت آن فقط در سطح خرد و فردي نيست و در سطح کلان و جامعه نيز قابل تأمل و تاثيرگذار است. براي نمونه جامعه از درآمد فرد شاغل، ماليات مي‌گيرد و براين اساس سهمي از توليد نهايي وي را مي‌گيرد. وقتي فرد بيکار مي‌شود جامعه نمي‌تواند مالياتي اخذ کند. براساس آخرين آماري که وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعي منتشر کرده، در سال‌هاي 97 ـ 1390 سهم جوانان (24 ـ 15 ساله) داراي بيکاري کوتاه‌مدت (زير يک سال) در اين دوره به جز سال 1392 در همه سال‌ها روند افزايشي داشته و بيشترين ميزان آن در سال گذشته بوده که به رقم 5/71درصد رسيده است. کمترين بيکاري کوتاه‌مدت در اين دوره زماني همانطور که ذکر شد مربوط به سال 1392 است که 3/62 درصد بود. همچنين براساس اين آمار، سهم جوانان داراي بيکاري کوتاه‌مدت نيز با ميانگين نرخ رشد سالانه 6/0 درصد، در سال گذشته به رقم 5/71 درصد رسيده است. ميانگين نرخ رشد براي مردان و زنان در اين مدت زمان به ترتيب 2/0 و 7/1 درصد بود.

کاهش 3 درصدي بيکاري بلندمدت

گفته مي‌شود بيکاري کوتاه‌مدت نگراني خاصي ايجاد نمي‌کند؛ به‌ويژه وقتي که فرد، تحت پوشش بيمه بيکاري و حمايت‌هايي از اين قبيل است. اما بيکاري بلندمدت تاثيرات نامطلوبي دارد. براي نمونه موجب از دست دادن عايدي و کاهش اشتغال‌پذيري کارجو مي‌شود. اگر بيکاري کوتاه‌مدت باعث مي‌شود کارجو شغل مورد علاقه و دلخواه خود را بيابد، اين مدت زمان، حتي مطلوب هم است؛ در حالي‌که در بيکاري بلندمدت اين چنين نيست. به گزارش ايرنا، بررسي جداول آماري نشان مي‌دهد سهم جوانان (24 ـ 15 ساله) داراي بيکاري بلندمدت (بالاي يک سال) در بازه زماني 1390 تا 1397 با کاهش 1/3 درصدي مواجه بوده است. در عين حال، در اين دوره نرخ تغييرات سالانه منفي 5/1 درصد بود. نرخ تغييرات سالانه براي مردان و زنان جوان داراي بيکاري بلندمدت در بين سال‌هاي 97ـ 1390 به ترتيب منفي 6/0 و 3/3 درصد بود. بيشترين سهم جوانان داراي بيکاري بلندمدت مربوط به سال 1392 با 7/37 درصد و کمترين ميزان آن 5/28 درصد در سال 1397 است.