مضرات سوغات فرنگ
ایرانی جماعت، غذایی ندارد كه به سادگی و سریع پخت شود، شاید تنها غذاهایی را كه می توان نام برد كه برای پخت آن زمان كمی برده می شد خاگینه؛ اشكنه، كال جوش و ... باشند. ما غذایی با طبخ و پخت سریع نداشتیم چون خوردن غذا هم سریع صورت نمی گرفت. حتی چای درست كردن مان زمان زیادی طول می كشید. آن زمان در سماورهای ذغالی آب جوش می آمد كه حدود یك ساعت طول می كشید. در قدیم حتی غذا گرفتن از بیرون عیب محسوب می شد و مرد در هر طبقه اجتماعی كه قرار داشت برای ناهار ظهرش با خود غذا می برد. هیچ غذای ایرانی وجود نداشت كه كمتر از 7 یا 8 ساعت زمان برای پخت آن ببرد و از طرفی هیچ غذای ایرانی نبود كه برای خوردن آن زمان زیادی طول نكشد. مردم با خیال راحت و فراغ بال غذا می خوردند به دور از استرس های دنیای امروزی. خوردن غذاهایی با پخت سریع ارمغان فرنگیها است و مردم هم بدون توجه به عواقب آن، استقبال زیادی از آن كردند. حالا مردم گذشته را فراموش كردند و به یاد نمی آورند كه غذاها را با چه لذتی می خوردند. من به خوبی یاد دارم كه قدیم ها یك شبانه روز نخود و لوبیا را خیس می كردند ، زن ها دم سحر نخود و لوبیا و گوشت را داخل دیزی كرده و به دست
همسرانشان می دادند. مردها، وقتی می خواستند سركار بروند ظرف دیزی شان را با خود می بردند و در تنور نانوایی می گذاشتند. تا ظهر وقتی می خواستند به خانه برگردند آب گوشت پخته شده باشد. آن موقع ها به خاطر نبود امكانات مردم برای پخت غذاهایشان از این وسایل هم استفاده می كردند اما چیزی كه مهم بود پخت طولانی غذاهایشان بود. حالا مردم فراموش كردهاند كه روزگاری با چه عشق و علاقه ای غذا درست می كردند و پخت غذا یكی از هنرهای زنان ایرانی بود. علت نیز برمی گردد به تنبل شدن مردم و حضور و رواج غذاهای خارجی در میان ایرانی ها. از سال 1320 با ورود خارجی ها به ایران كنسرو در كشور پایه گذاری شد. تا قبل از این كسی نمی دانست كنسرو چیست و چه ماهیتی دارد اما كم كم در بین مردم جا باز كرد و بعد از آن هم غذاهای حاضری امروزی كه هیچ لذتی از خوردن آن به انسان دست نمی دهد.
