این سناریو همین حالا به گونههای مختلف در حال اجرا از سوی کاخ سفید است که حداقل میتوان سه مصداق دقیقا برای آن مثال زد. موضوع اول ورود ناو تئودور روزولت به منطقه و تجمیع هر سه ناو ارتش ایالات متحده در آبهای منطقهای است که در نهایت برای نشان دادن چنگ و دندان به تهران اتفاق افتاده است. موضوع دوم، برجستهسازی مصنوعی تهدید ایران علیه مقامات ایالات متحده از جمله رئیسجمهور و وزاری کلیدی کابینه ترامپ مانند اسکات بسنت وزیر خزانهداری، مارکو روبیو وزیر خارجه، پیت هگست وزیر جنگ و... است که رسانههای ایالات متحده پس از سفر رئیس موساد به واشنگتن و تبادل برخی از اطلاعات میان او و مقامات امنیتی آمریکا شروع به موجسازی و ایجاد جو روانی منفی علیه تهران کردند که این وضعیت تا انتشار اخبار جعلی در خصوص استفاده ایران از بمب کثیف علیه ایالات متحده پیش رفت. در همین خصوص حتی رئیسجمهور آمریکا در پاسخ سؤال خبرنگاری مبنی بر اینکه «آیا از سوی ایران تهدیدی قریبالوقوع متوجه واشنگتن است؟» مدعی شد که اگر چنین تهدیدی وجود داشته باشد، بهایی خواهند پرداخت که هیچ کشوری تاکنون در تاریخ نپرداخته است. اما موضوع سوم بدون شک اسرائیل است. باید توجه داشت که نتانیاهو در شرایط کنونی در یک سردرگمی سیاسی و راهبردی بسر میبرد و نمیداند که چگونه باید ترامپ و تیم او را به سمت یک جنگ جدید علیه تهران سوق دهند. بر همین اساس او به عنوان نخستوزیر مستقر در تلآویو به دنبال آن خواهد بود که به هر ترتیب که شده فضای سیاسی، امنیتی و رسانهای منطقه و جهان را علیه آمریکا تحریک کند و در این راستا از هرگونه اقدام عملی چشم پوشی نمیکند. مساله اینجاست که تلاشهای نتانیاهو در حالی مشاهده میشود که ایران و سایر کشورهای منطقه (به خصوص میانجیها) به دنبال آن هستند تا بتوانند سایه جنگ را از سر کشور دور کنند و در نهایت یک توافق مشخص شکل بگیرد، اما واقعیت این است که اسرائیل و شخص نتانیاهو بدون هیچ دلیلی و بر اساس همان سناریویی که از زمان انعقاد برجام تاکنون دنبال میکردند، به دنبال آن هستند تا این روند را منحرف کنند و نگذارند تهران و واشنگتن به یکدیگر نزدیک شوند. این به معنای آن است که اسرائیل باز هم در حال تحریک افکار ترامپ برای رجوع به جنگ علیه ایران است، اما باید متوجه بود که در این میان، مخالفان جدی در خصوص عدم بازگشت دو طرف به جنگ وجود دارند.
لندن و دوری از جنگ
در این راستا اندی برنهام، نخستوزیر بریتانیا در ضیافت شهردار لندن با اشاره به اینکه باید سایست خارجی این کشور در برخی از پروندهها صریح و روشن اعلام شود گفت که «ما نمیتوانیم اجازه دهیم ایران به سلاح هستهای دست پیدا کند و بدون هیچ مانعی منطقه را تهدید کند؛ اما در عین حال، نمیتوانیم اجازه دهیم این جنگ بهطور نامحدود ادامه پیدا کند؛ جنگی که قیمت انرژی را برای مردم عادی بهشدت افزایش میدهد». او تاکید کرد که «ادامه چنین وضعیتی هم با ارزشهای ما در تضاد است و هم با منافع لندن و به همین دلیل، برای حمایت از میانجیگران در مسیر دستیابی به توافقی تلاش میکنیم که به جنگ پایان دهد، تنگه هرمز را بازگشایی کند و مانع از دستیابی ایران به سلاح هستهای شود». برنهام در جایی دیگر اعلام کرد که «بار دیگر، پیشگامی بر اساس ارزشهایمان را تجویز میکنم، چون این کار درست است و در راستای منافع ما قرار دارد». این اظهارات نخست وزیر بریتانیا به خوبی نشان میدهد که او به عنوان هدایت کننده سکان امور اجرایی کشورش به دنبال آن است تا به نوعی قدرت بریتانیا را بر اساس منافع خود به این کشور بازگرداند که بارها در این سخنرانی خود بدان اشاره کرد. از سوی دیگر او روسیه را عامل بهم ریختگی سیاسی در انگلیس دانست و حتی به تمام احزاب و مقامات کشورش پیشنهاد خروج از برگزیت و بازگشت به اتحادیه اروپا را داد که نوعی پوستاندازی در عرصه سیاست خارجی به حساب میآید.
مخالفت ونس
از سوی دیگر جیدی ونس نیز بار دیگر به صورت علنی با هرگونه جنگ مجدد علیه ایران مخالفت کرد. او درباره جنگ با ایران اظهار کرد که ترامپ اجازه نخواهد داد این جنگ به یک جنگ بیپایان تبدیل شود. کسانی که میخواهند این جنگ به یک جنگ بیپایان تبدیل شود، میتوانند هرچقدر میخواهند به من حمله کنند. معاون رئیسجمهور آمریکا گفت که «ما با این تعهد وارد کار شدیم که چنین کاری نکنیم و به مردم آمریکا قول دادیم که دیگر وارد جنگهای بیپایان نخواهیم شد». او همچنین خاطرنشان کرد که «ما اجازه نخواهیم داد این جنگ به یک تعهد ۱۰ تا ۱۵ ساله یا صادقانه بگویم، حتی یک تعهد دو ساله تبدیل شود». این مواضع را اگر کنار سه مصداق صدرالذکر قرار دهیم به خوبی میبینیم که یک دو قطبی مشخص از لندن تا واشنگتن بر سر شروع جنگ با ایران شکل گرفته است.