ابهام در اطراف مذاکره
علیاصغر زرگر، تحلیلگر مسائل بینالملل نوشت: به نظر میرسد این جزء شگردها و سیاستهای هیات حاکمه آمریکا و ترامپ باشد که هر از چندی وقتی از حملات نظامی و جنگ به جایی نرسید بحث آتشبس و بازگشت به مذاکره را مطرح کند. البته این امکان هم وجود دارد که مثلاً کمبود مهمات آمریکاییها برای مقابله با موشکها و پهپادهای ایرانی باعث شده باشد که آمریکاییها به فکر توقف جنگ بیفتند؛ لذا یک حساب سود و زیان نیز انجام دادند که بهتر جنگ متوقف شود و مجددا به سوی دیپلماسی و مذاکرات قدم بردارند.
ولی ایران که همیشه در کنار میز مذاکره بوده و هیچگاه میز مذاکرات را ترک نکرده و این آمریکاییها بودند که معمولا از مذاکرات در قالب یک حالت تنفس برای تجهیز و مجدداً حمله به ایران استفاده کردند. کما اینکه معاون رئیسجمهور آمریکا هم رسماً اعلام کرد که ما رو به تفاهمنامه آوردیم که کمبودهای انرژی و منابع استراتژیک خود را با نفت ارزانتری پر کنیم و بنابراین یک آمادگی و تنفسی برای دور بعدی از تهاجم یا دیپلماسی داشته باشیم؛ لذا میتوان گمانهزنی کرد که آمریکاییها با توجه به حملات ۱۲ روزه به ایران به نتایج دلخواه خود نرسیدند و نتوانستند مجددا موضع ایران را تضعیف کنند یا ایران را به پای میز مذاکره بکشانند تا بتوانند اراده و اهداف خود را به ایران تحمیل کنند.
با توجه به سوابق امر و مذاکرات گذشته خیلی نمیشود به سیاست جدید آمریکا و مخصوصا شخص ترامپ خوشبین بود. گرچه ترامپ میگوید ایرانیها در مذاکرات جدی نیستند؛ بنابراین نمیشود از حالا گفت که حتما مذاکرات جدی در جریان خواهد بود. یک سری پیامهایی از طریق واسطهها رد و بدل میشود.
ایران از یک طرف میگوید ما پیشنهاد دهنده مذاکره نبودیم و مذاکرهای هم در جریان نیست. اما آمریکاییها میگویند ایرانیها به شدت در حال مذاکره هستند. خب، به شدت در حال مذاکره هستند و درخواست مذاکره کردند، لذا یک جو تاریک و مبهمی در حول مذاکرات وجود دارد. اما در مجموع اگر بخواهیم مقداری واقع گرایانه به موضوع توجه کنیم باید گفت ما هنوز نتوانستیم یک سپر دفاعی و بازدارندگی خوبی در مقابل تهاجمات آمریکا به وجود بیاوریم تا هر زمانی که آمریکاییها و اسرائیلیها اراده کردند به ایران حمله نکنند.
باید این رویه را کاملا تغییر داد که بتوانند هر وقت بخواهند حمله کنند و هر وقت بخواهند آتشبس کنند؛ لذا تا آن زمانی که ما به این سپر دفاعی و قابل اتکا نرسیدهایم یک دیپلماسی فعالانه لازم است که به رغم صداهایی که معمولا بر طبل جنگ میکوبند و ایران وارد یک تعامل جهانی شود و با یک دیپلماسی فعال بتواند آمریکایها را پای میز مذاکره بکشاند تا تفاهمنامه قبلی با پیششرطهایی زنده شود.
پیششرطهایی که اولا باید منابع مالی ایران قبل از هرگونه مذاکره و توافقی آزاد شود و محاصره دریایی برچیده شود. اگر ایران این پیششرطها را رسما اعلام کند و اجرا شود. ایران میتواند با یک دیپلماسی فعال با دید مثبت پای میز مذاکره مستقیم هم بنشیند.
