ایران دست بالا را در تنگه هرمز حفظ کرد

 بحرین قبل از این قطعنامه به نمایندگی از کشورهای خلیج فارس، پیش‌نویس قطعنامه‌ای را به شورای امنیت ارائه داده بود که علیه جمهوری اسلامی ایران تصویب شد. قطعنامه مورد نظر به جای محکوم کردن آمریکا و اسرائیل به دلیل آغاز حمله و تجاوز به ایران، در ۲۰ اسفند ۱۴۰۴ و در دوازدهمین روز از حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه تهران تصویب شد. در راستای همین تلاش‌ها، بسته بودن تنگه هرمز موجب بالا رفتن قیمت جهانی نفت شد. آمریکایی‌ها از بسته بودن تنگه هرمز در فشار قرار گرفته‌اند. صرف نظر از افزایش قیمت سوخت در این کشور، بهم خوردن تعادل در انتقال برخی فرآورده‌های شیمیایی و پتروشیمی از منطقه، فشار را بر آمریکایی‌ها مضاعف کرده است. در این میان بعد از ماجرای عدم همراهی چین و روسیه با ایران در موضوع رای‌گیری علیه کشورمان در شورای امنیت، تصور می‌شد که کشورهای عربی این فرصت را یافته‌اند که بتوانند از این اهرم علیه ایران استفاده کنند و کار را به صدور قطعنامه بکشانند.  ماجرای باز کردن تنگه هرمز برای آمریکا به شکلی حیثیتی شده است. دونالد ترامپ که خود را در این بین گرفتار می‌بیند بارها و بارها از عدم همراهی کشورها برای باز کردن تنگه هرمز انتقاد کرده است. کار تا جایی بالا رفت که ترامپ تهدید کرد بعد از جنگ با ایران از پیمان آتلانتیک شمالی ناتو خارج خواهد شد یا حداقل در بودجه این سازمان تجدید نظر خواهد کرد.  بر خلاف همه تصورات اولیه در عدم همراهی چین و روسیه با ایران و موافقت با کشورهای عربی به دلیل نوع مناسبات تجاری با این کشورها، در یک غافل‌گیری سیاسی محض، قطعنامه پیشنهادی بحرین برای بازگشایی تنگه هرمز با شکست مطلق مواجه شد. چین و روسیه این قطعنامه را وتو کردند. وتوی چین و روسیه از این زاویه اهمیت دارد که یازده عضو به قطعنامه بحرین رای مثبت داده و دو کشور نیز رای ممتنع داده بودند. البته قبلا در خبرها منتشر شده بود که روسیه، چین و فرانسه با متن پیش‌نویس این قطعنامه و هرگونه متنی در قطعنامه پیشنهادی که مجوز توسل به زور را درباره این آب‌راه حیاتی جهان بدهد، مخالفت کرده بودند. رای‌گیری در حالی انجام شد که تعویق رای‌گیری به این پیشنهاد این فرصت را به بحرین داده بود که تلاش‌های خود را برای همراهی دیگر اعضا بیشتر کند. ظاهرا آنچه که قابل تصور آنها نبوده، وتوی چین و روسیه بوده است. چنین وتویی نشان می‌دهد که رقابت‌های ژئوپلیتیکی میان قدرت‌های بزرگ هنوز تعیین‌کننده است. چین و روسیه معمولاً با اقداماتی که ممکن است به افزایش نفوذ یا حضور نظامی غرب در مناطق حساس (مثل خلیج فارس) منجر شود، مخالفت کرده‌اند. بنابراین وتو، نوعی پیام سیاسی علیه یک‌جانبه‌گرایی یا فشار غربی تلقی خواهد شد. به این معنا که چین و روسیه با وجود همه انتقادها نسبت به مواضع آنها در جنگ اخیر، نسبت به تسلط آمریکایی‌ها حساس هستند و در عین حال این ماجرا درس مهمی به کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس خواهد داد.