قلعهنویی در جستوجوی سیم خاردار
در سه دیدار اخیر تیم ملی فوتبال ایران، آنچه بیش از هر نکتهای به چشم میآید، نبود ثبات در ساختار خط دفاعی و تغییرات مداوم در آرایش و نفرات این بخش کلیدی است؛ موضوعی که نشان میدهد امیر قلعهنویی هنوز به ترکیب ایدهآل خود در فاز دفاعی نرسیده است.
در دیدار مقابل ازبکستان، تیم ملی با ساختار چهاردفاعه وارد زمین شد؛ حضور مجید حسینی و شجاع خلیلزاده در قلب خط دفاع، در کنار میلاد محمدی و صالح حردانی در کنارهها، نشان از تمایل به استفاده از یک چینش کلاسیک داشت. این ساختار به لحاظ تئوریک میتواند تعادل مناسبی بین دفاع و حمله ایجاد کند، اما همچنان نشانههایی از ناهماهنگی در عمق دفاع دیده میشد.
در بازی مقابل نیجریه، تغییر مهمی رخ داد و تیم ملی به سیستم سه دفاع مرکزی روی آورد. در این دیدار، علی نعمتی، شجاع خلیلزاده و حسین کنعانیزادگان بهعنوان سه مدافع میانی به میدان رفتند و میلاد محمدی نقش وینگبک را ایفا کرد.
این تغییر نشاندهنده تلاش کادرفنی برای افزایش پوشش دفاعی در عمق و در عین حال بهرهگیری از عرض زمین در فاز حمله بود. با این حال، اجرای این سیستم نیازمند هماهنگی بالا بین مدافعان مرکزی و وینگبکهاست؛ موضوعی که هنوز به شکل کامل در تیم ملی دیده نمیشود.
در دیدار مقابل اکوادور، بار دیگر تیم ملی به سیستم چهاردفاعه بازگشت. این بار ترکیب علی نعمتی و شجاع خلیلزاده در مرکز دفاع قرار گرفت و دانیال اسماعیلیفر در سمت راست و میلاد محمدی در سمت چپ بازی کردند. این تغییر مجدد، بیش از هر چیز نشاندهنده عدم قطعیت در انتخاب ساختار دفاعی است؛ مسالهای که میتواند در بازیهای بزرگ به یک چالش جدی تبدیل شود.
یکی از عوامل مهم این بیثباتی، مصدومیت مجید حسینی است که پیش از این تورنمنت و در فینال کافا مقابل ازبکستان رخ داد. غیبت او باعث شد قلعهنویی یکی از گزینههای اصلی خود را از دست بدهد و ناچار به آزمایش گزینههای مختلف شود. در حال حاضر، به نظر میرسد حضور شجاع خلیلزاده در ترکیب اصلی تا حد زیادی قطعی است، اما در کنار او هنوز انتخاب نهایی مشخص نیست. گزینههایی مانند نعمتی، کنعانیزادگان و حتی بازیکنانی مانند روزبه چشمی یا چهرههای جوانتر، همچنان در حال ارزیابی هستند.
در کنارهها نیز وضعیت مشابهی دیده میشود. هرچند میلاد محمدی تا حدی ثبات بیشتری دارد، اما در دفاع راست هنوز گزینه قطعی مشخص نشده و رقابت بین بازیکنان ادامه دارد.
در مجموع، تغییرات مداوم در خط دفاعی تیم ملی نشان میدهد که کادر فنی هنوز به جمعبندی نهایی نرسیده است. این موضوع از یک سو میتواند نشانهای از جستوجوی بهترین ترکیب باشد، اما از سوی دیگر، عدم شکلگیری یک هسته دفاعی ثابت، میتواند به کاهش هماهنگی و افزایش آسیبپذیری در بازیهای حساس منجر شود. تثبیت ساختار دفاعی، یکی از مهمترین چالشهای پیشروی تیم ملی در مسیر آمادهسازی برای رقابتهای آینده خواهد بود.
به هرحال باید دید تیم ملی در یکی از پستها با چه ابتکاراتی وارد جام جهانی خواهد شد وآیا قلعهنویی میتواند بر ابهامات فائق آمده و سیمخاردارهای مورد نظر خود را بهطور قطعی پیدا کند یا خیر؟!
