بعد از مدتی بیکاری انگاردوباره مبتدی می‌شوی!

مهوش وقاری بازیگر باسابقه سینما و تلویزیون ضمن اشاره به اظهار لطف مردم به او به‌رغم مدتی دوری‌اش از فعالیت هنری، اظهارکرد که همکارانش اما او را فراموش کرده‌اند. مهوش وقاری در گفت‌وگو با «مهر»، درباره تازه‌ترین فعالیت‌های هنری خود توضیح داد: در حال حاضر کار خاصی را در دست ندارم و تنها چند پیشنهاد داشته‌ام و به‌ قول معروف آنها را در آب نمک نگه داشته‌اند و هنوز قطعی نشده است. حتی چند پروژه فیلمنامه هم ارسال کرده‌اند اما نمی‌دانم به چه دلیلی پروژه‌ها اینگونه متوقف می‌ماند. درباره این پروژه‌هایی هم که پیشنهاد داشته‌ام، فعلا خبری نشده است. وی ادامه داد: در مقطعی به‌دلیل بیماری همسرم (زنده‌یاد محسن قاضی‌مرادی) از کار فاصله گرفتم و اینگونه نبود که این فاصله‌گرفتن خودخواسته باشد. بیشتر زمانم را وقف پرستاری از همسرم می‌کردم و می‌خواستم زمان بیشتری در کنارش باشم و همین شرایط باعث شد که مدتی نتوانم فعالیت داشته باشم. امروز هم این دوره کم‌کاری پشیمان نیستم. دوست داشتم فعالیت حرفه‌ای داشته باشم اما مهمتر برایم این بود که احساس می‌کردم با زمانی‌که صرف می‌کنم دارم به آدم دیگری زندگی می‌بخشم و این برایم ارزش داشت. وقاری درباره دل‌تنگی‌اش برای فعالیت هنری بیان داشت: کار ما به‌گونه‌ای است که وقتی مشغول به‌کار هستیم، مدام تجربه کسب می‌کنیم و همین باعث می‌شود که دلهره و اضطراب‌مان هم نسبت به کاری که انجام می‌دهیم کمتر شود اما وقتی برای مدتی کار نمی‌کنیم، انگار اعتمادبه‌نفس خودت را از دست می‌دهی و وقتی تصمیم مجدد برای شروع به کار می‌گیری، حالت یک فرد مبتدی را پیدا می‌کنی. این بازیگر توضیح داد: در این سال‌ها پیشنهادهای تلویزیونی بیشتری به نسبت پیشنهادهای سینمایی داشته‌ام. از طرف دیگر ما جزو گروهی هستیم که با تلویزیون شناخته شدیم و جزو اولین گروه‌هایی بودیم که در سال‌های بعد از انقلاب آغاز به کار کردیم و از این منظر تلویزیون برایمان حکم خانه را داشت و دارد. وی درباره واکنش‌های مردم در کوچه و خیابان نسبت به خود گفت: حس خوبی دارم و مردم به من خیلی لطف دارند. برایم عجیب است که به‌نظرم می‌رسد آن روزهایی که بیشتر کار می‌کردم شاید کمتر از این روزها که کم‌کار شده‌ام مورد لطف مردم قرار می‌گرفتم. نمی‌دانم دلیلش چیست. شاید این توجه به دلیل جنس همراهی‌ام با همسرم باشد. البته من از نظرم خودم کار ویژه‌ای برای همسرم نکردم اما گویی این مراقبت از همسر برای مردم اتفاق ویژه‌ای بوده است. وقتی با من مواجه می‌شوند جلو می‌آیند و بابت این همراهی تا آخرین روزها از من تشکر می‌کنند. این حس مردم به من برای خودم جالب است که احساس می‌کنند. من فداکاری ویژه‌ای کرده‌ام اما خودم چنین حسی ندارم. این بازیگر درباره شرایط گروه‌های تولید برای دعوت به همکاری تصریح کرد: دوره ما اینگونه نبود که این اندازه شاهد باندبازی در گروه‌های مختلف باشیم. الان هم درست نمی‌بینم که خودم بخواهم درخواست حضور در یک پروژه را داشته باشم. می‌توان گفت گله‌مندیم. این بخشی از بی‌رحمی شغل بازیگری است. اینکه وقتی مدت کوتاهی دیده نمی‌شوی، انگار حذف شدی و دیگر وجود نداری. اینکه مردم ما را فراموش نمی‌کنند، ارزشمند است. آنها که همکاران ما هستند و باید دعوت به کار کنند گویی فراموش کرده‌اند که ما هم هستیم!