تأثیر اضطراب والدین بر روان کودک
گاه در محيط اطرافمان با افردي مواجه شدهايم که توان انجام امور شخصي خود را ندارند، تنها بيرون نميروند، قادر به برنامهريزي براي زندگي خود نيستند و يا براي گرفتن تصميمات زندگي خود در سطح مهم يا معمولي، نيازمند تاييد والدين خود يا ديگران هستند. والدين مضطرب که استرس و اضطراب خود را به فرزاندان فرافکن ميکنند، دائم نگران هستند که فرزندانشان را از دست بدهند، از استقلال فرزندانشان ميترسند، نگرانند که فرزند براي هميشه آنها را ترک کند و تنها شوند، تنهايي ضربهاي ترسناک براي آنها خواهد بود. بنابراين آنها از استقلال فرزاندانشان استقبال نميکنند. محيط اطراف را ناامن و ديگران را عامل تهديد جلوه ميدهند تا فرزند احساس کند براي بقا تحت هر شرايطي به والدين نيازمند است. اضطراب والدين منجر به نداشتن اعتماد به نفس و وابستگي داِئمي در فرزند ميشود و فرد امکان رفتار توام با استقلال در زندگي اجتماعي را از دست ميدهد. مديريت احساسات يکي از تکنيکهايي است که والدين بايد بياموزند و با کنترل اضطراب و درمان نگراني از انتقال استرسها به کودک و نوجوان خودداري کنند. از بهترين راههاي آرامش کانون خانواده اين است که بتوانيم بهعنوان والد، اضطراب خود را درمان کنيم، اين استرس و نگراني را به فرزندان منتقل نکنيم و در صورت ادامه يافتن حالتهاي استرس و اضطراب به روانپزشک و مشاور مراجعه کنيم.
