فشارخون بالا در بارداري زمينهساز حمله قلبي
يک مطالعه جديد اطلاعات نگرانکنندهاي را در مورد ارتباط بين پرهاکلامپسي عارضه بارداري و حمله قلبي در آينده، حتي در زنان جوانتر نشان ميدهد. محققان متوجه شدند که خطر حمله قلبي و سکته در عرض تنها هفت سال پس از زايمان چهار برابر بيشتر است. براساس يافتهها اين خطر تا بيش از 20 سال بعد ادامه دارد. پرهاکلامپسي يک وضعيت بالقوه خطرناک است که زن باردار دچار فشارخون بالا همراه با سطوح بالاي پروتئين در ادرار است که نشاندهنده آسيب به کليه يا ساير علائم آسيب اندام است. سارا هالوم، نويسنده اين مطالعه گفت: خطر بالاي بيماري قلبيوعروقي پس از پرهاکلامپسي در سنين جواني و اوايل پس از زايمان آشکار ميشود. هالوم ادامه داد: اين موضوع نشان ميدهد که مداخلات براي جلوگيري از حملات قلبي و سکتهمغزي در اين گروه از زنان نبايد تا ميانسالي به تعويق بيفتد تا آنها واجد شرايط برنامههاي غربالگري قلبيوعروقي معمولي شوند. براي مطالعه اين موضوع، محققان بيش از 1.1ميليون زن باردار را در گروههايي دستهبندي کردند که يک يا چند حاملگي با عارضه پرهاکلامپسي داشتند و آنهايي که سابقه اختلال فشارخون بالا نداشتند. همه آنها قبل از بارداري فاقد بيماري قلبيوعروقي بودند. محققان آنها را حداکثر تا 39 سال بعد از نظر حمله قلبي و سکته دنبال کردند. هالوم بيان داشت: اين به ما امکان داد دقيقا زمان وقوع بيماري قلبيوعروقي در زنان مبتلا به پرهاکلامپسي و بدون پرهاکلامپسي را ارزيابي کنيم و خطر را در گروههاي سني مختلف و در دورههاي مختلف پيگيري تخمين بزنيم. اين مطالعه نشان داد که تا 2 درصد از مبتلايان به پرهاکلامپسي در اولين بارداري خود در عرض دو دهه پس از زايمان دچار حمله قلبي يا سکته شدهاند. اين رقم در مقايسه با 1.2 درصد از زنان مبتلا نشده به اين عارضه است. بهگفته محققان، تفاوت در خطر هفت سال پس از زايمان آشکار شد. تيم تحقيقاتي دريافت که بهطورکلي، زنان مبتلا به پرهاکلامپسي، چهار برابر بيشتر از زنان بدون پرهاکلامپسي در معرض حمله قلبي در طول 10 سال پس از زايمان بودند. آنها همچنين سه برابر بيشتر در معرض سکتهمغزي در آن بازه زماني بودند. اين زنان بيش از 20 سال پس از تولد نوزادانشان هنوز با دو برابر خطر حمله قلبي يا سکتهمغزي روبهرو بودند. محققان همچنين اين موضوع را براساس سن تحليل کردند و دريافتند که در زنان 30 تا 39 ساله با سابقه پرهاکلامپسي، خطر حمله قلبي پنج برابر و سکتهمغزي سه برابر بيشتر از زنان همسن و سالي که هيچ پرهاکلامپسي نداشتند، بود. اين بدان معناست که بيماري قلبيوعروقي در افرادي که سابقه پرهاکلامپسي دارند بهنظر ميرسد در طول بزرگسالي ادامه داشته باشد. در سراسر جهان، تا 8 درصد از حاملگيها با پرهاکلامپسي همراه است. پروتئين در ادرار و فشارخون بالا ميتواند بعداز هفته 20 بارداري يا پس از زايمان خود را نشان دهد. علائم ديگر شامل: سردرد شديد، درد معده و حالت تهوع است. هالوم افزود: زنان تا زمانيکه وضعيت شديد نشود، بهدنبال کمک پزشکي نباشند. اما پرهاکلامپسي در صورت عدم درمان به موقع ممکن است منجر به عوارض جدي براي مادر و نوزاد شود.
ويتامين D سلاحي در مقابل ديابت نوع2
تحقيقات جديد نشان ميدهد مکملهاي ويتامين D براي افراد مبتلا به پيشديابت، ممکن است احتمال ابتلا به ديابت را کاهش دهد. به گزارش مديسن نت، در طي سه کارآزمايي باليني، محققان دريافتند که مکملهاي ويتامين D در کاهش خطر پيشرفت پيش ديابت به ديابت نوع2 مؤثر هستند. در طي سه سال، فقط کمتر از 23 درصد از بيماران مورد مطالعه که از ويتامين D استفاده ميکردند، به ديابت مبتلا شدند، در مقابل 25 درصد از بيماراني که قرصهاي دارونما دريافت کردند. اين مطالعه نشان داد که مکملها بهطور متوسط خطر پيشرفت به ديابت نوع 2 را تا 15 درصد کاهش ميدهند. دکتر «آناستاسيوس پيتاس»، سرپرست تيم تحقيق گفت: بسيار واضح است که اگر در معرض خطر ابتلاء به ديابت نوع2 هستيد، ويتامين D تأثير متوسطي بر کاهش خطر ابتلاء به اين بيماري دارد. او تاکيد کرد که اين يافتهها در مورد افراد در معرض خطر متوسط اين بيماري صدق نميکند و هنوز مشخص نيست که دوز بهينه ويتامين D براي افراد مبتلا به پيش ديابت چقدر است. پيتاس در ادامه افزود: هيچ مکملي جايگزين تغييرات سبک زندگي از جمله رژيم غذايي سالم و ورزش منظم نخواهد بود. پيتاس افزود: ما نميخواهيم اين پيام را بدهيم که يک قرص بخوريد و ديگر نيازي به انجام کارهاي سخت نظير تغيير رژيم غذايي و ورزش نخواهيد داشت. ديابت نوع2 زماني ايجاد ميشود که سلولهاي بدن ديگر به هورمون انسولين که به انتقال قندها از غذا به سلولها کمک ميکند تا بهعنوان انرژي مورد استفاده قرار گيرد، پاسخ مناسبي نميدهند. در نتيجه، سطح قندخون بهطور مزمن بالا ميماند که در طول زمان ميتواند به رگهاي خوني آسيب برساند و منجر به بيماري قلبي، کليوي و چشمي و ساير عوارض شود. پيشديابت حالتي است که در آن قندخون بهطور غيرطبيعي بالاست، اما هنوز به اندازه کافي براي تشخيص ديابت نوع2 بالا نيست. مطالعه ويتامين D با مشاهده اين موضوع آغاز شد که شيوع ديابت بهطور معمول در نقاط دورتر از خط استوا بيشتر است. بهگفته پيتاس، اين موضوع نشان ميدهد که قرارگرفتن در معرض نورخورشيد که بدن را به توليد طبيعي ويتامين D تحريک ميکند، ممکن است در خطر ابتلا به ديابت نقش داشته باشد. مطالعات بعدي نشان داد که بين سطح ويتامين D خون افراد و خطر ابتلا به ديابت نوع2 ارتباط وجود دارد. در همين حال، تحقيقات آزمايشگاهي به برخي دلايل بالقوه اشاره کرد: بهعنوان مثال، ويتامين D ميتواند توليد انسولين طبيعي را در حيوانات بازگرداند. پيتاس بيان داشت که براي تعيين دوز بهينه ويتامين D براي افراد مبتلا به پيشديابت به تحقيق بيشتري نياز است. بهطور کلي، 4000 IU در روز - دوز مورد استفاده در يک کارآزمايي - حد بالايي براي دريافت ويتامين D در نظر گرفته ميشود. ويتامين D در چربي بدن ذخيره ميشود و اين پتانسيل وجود دارد که سطح بسيار بالاي آن باعث ايجاد مشکلاتي مانند سنگ کليه شود.
