انتقاد اصولگرایان از اصولگرایان

قدیانی: کاش دردانه
بار نمی‏‌آمدید
انتقاد اصولگرایان از اصولگرایان
آرمان ملی - یاسمن طالقانی: بعد از روی کارآمدن دولت سیدابراهیم رئیسی بسیاری از انقلابی‏‌ها و اصولگرایان معتقد بودند که حالا دولت، مجلس و قوه‌قضائیه یکدست شده و اکنون دور انقلابی‏‌هاست. دوره‏‌ای که ایران قرار است در آن روی آرامش ببیند و دعواهای سیاسی از بین برود اما گویا این اتفاق رخ نداده است و سیاست ایران شاهد یک اختلاف بین خود اصولگرایان و افراد انقلابی شده است.
بچه ننه شدید
مانند آنچه در مجلس میان یاران قالیباف با اعضای جبهه پایداری می‏‌گذرد. حسین قدیانی، فعال حزب‏‌اللهی در صفحه خود نوشت: دو سال بعداز ریاست‏‌جمهوری محمد خاتمی، جناح راست که در مجلس اکثریت کرسی‏‌ها را در اختیار داشت، به صرافت استیضاح عطاءا... مهاجرانی افتاد. همه هم حتم داشتند که وزیر ارشاد دولت دوم خرداد نمی‏‌تواند از گردنه‏ استیضاح پیروز بیرون بیاید، اما هر قدر که وکلای دست راستی بد حرف زدند، مهاجرانی عالی ظاهر شد. نتیجه هم شد عکس همه‏‌ پیش‏‌بینی‏‌ها و وزیر ارشاد همان‌که بود، باقی ماند. بعدها جناح راست، اسمش را عوض کرد و کرد اصولگرا، کرد انقلابی، کرد سوپرانقلابی، ولی رسمش را همان که بود نگه داشت. مع‏‌الاسف حمایت غلط از راستی‏‌ها که شما می‏‌توانید بخوانید اصولگراها یا انقلابی‏‌ها یا سوپرانقلابی‏‌ها به شکل فجیعی جماعت را دردانه بار آورده. اگر حریف حرف مهاجرانی نشوند، دل‏‌گرم به حمایت‏‌ها، آن‏‌قدر برای بنده‏‌خدا حاشیه درست می‏‌کنند که دست‏‌آخر تن به هجرت دهد. کاش این جناح، دردانه بار نمی‏‌آمد. این‏‌که امروز عناصر جناح موسوم به اصلاحات هم‏‌پا بلکه بعضا بیشتر از اصول‏‌گراها از توده‏‌ مردم ناسزا می‏‌شنوند، یک زنگ خطر جدی است. قبول کنید که با دوره‏‌ دوم خرداد هیچ فرقی نکرده‏‌اید. هنوز هم تا کم می‏‌آورید، حریف را می‏‌برید در حاشیه.
آفات سوپرانقلابی به روایت گنجی
عبدا... گنجی از اصولگرایانی است که مدیرمسئول همشهری شد. او به بیان ویژگی‏‌های سوپرانقلابی‏‌ها پرداخته و می‏‌گوید: «یکی از آفات سوپرانقلابی‏‌ها و یا همان جریان تندرو این است که توانایی جمع بین مبارزه از سویی و از سوی دیگر نهادسازی و دیوان‌سالاری را ندارند. به همین جهت به مبارزه طوری می‏‌اندیشند که امکان نداشته باشد کشور را به سمت دیوان‌سالاری و عقلانیت سوق داد و بر مبنای عقلانیت اداره کرد و در واقع همه مشی آنها مبارزه است و دراین مبارزه عقلانیت نقش کم‏‌رنگی دارد. این هم البته مبتنی بر یک سنت الهی است که قرآن هم به آن اشاره داشته و در این باره فرموده «اعدلوا هو اقرب للتقوی» کسی‌که تند می‏‌رود بالاخره از نفس می‏‌افتد و ممکن است بنشیند و یا ممکن است از ادامه راه پشیمان شود. ما در تاریخ انقلاب هم از این موارد زیاد داشتیم، افرادی بودند که هیچکس جز خودشان را قبول نداشتند و در نهایت سقوط کردند و از طرف دیگر افرادی که متهم می‏‌شدند به غیرانقلابی، بعدا تاریخ نشان داد که موجّه‌ترند، همانند مرحوم آیت‌ا... مهدوی‌کنی که به او اتهام اسلام آمریکایی می‏‌زدند و بالاخره تاریخ نشان داد که ایشان استاد اخلاق و تربیت و مصداق «رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود» است.»
قالیباف و سوپرانقلابی‏‌ها
قالیباف هم حاشیه امنی ندارد. انتقاد از سوپرانقلابی‏‌های تندرو را قالیباف از مدت‏‌ها قبل کلید زده بود. او صراحتا از رفتارها و اظهارات نپخته و تند طیفی از اصولگرایان تندرو انتقاد کرده و گفته بود؛ «بنا نیست ما تنبلی کنیم، دهان‏‌مان را باز کنیم، هر حرف نپخته‏‌ای را به زبان بیاوریم و اسم خودمان را بگذاریم انقلابی. به قول حضرت آقا، سوپرانقلابی.» قالیباف حتی به کنایه سوابق سیاسی و انقلابی این افراد را زیرسوال برده و گفته بود: «بعضی‏‌ها را نگاه می‏‌کنیم، هر چه نگاه می‏‌اندازیم که چه کرده؟ هیچ نکرده. ولی از همه هم طلبکار است. هر کسی هم که یک دیکته‏‌ای نوشته، ممکن است غلطی هم نوشته، ایراد می‏‌گیرد که «آقا چرا یک غلط داری؟» خب، تو که هیچ غلطی نکرده‏‌ای و عمر خودت را تباه کرده‏‌ای! حداقل تو حق نداری به اسم انقلاب حرف بزنی.»