عوارض مسمومیت با «مونواکسیدکربن»
گاز سمي مونواکسيدکربن براثر نبود اکسيژن کافي هنگام سوختن موادسوختني از جمله بنزين، نفت، گاز و گازوئيل توليد ميشود. اين گاز، بدون بو، رنگ و تحريکپذير نيست؛ به عبارت ديگر نشانههاي ظاهري براي اثبات حضور آن وجود ندارد. گاز CO در بدن، به هموگلوبين خون که مسئول انتقال اکسيژن به سلولهاست، متصل شده و به ارگانهاي مختلف بدن همچون مغز و بافتهاي قلب آسيب ميرساند، همچنين ميل ترکيبي هموگلوبين به مونواکسيدکربن 200 تا 250 برابر ميل ترکيبي آن به اکسيژن است. اگر فرد در محيط با غلظت بالاي گاز سمي براي مدتکوتاه يا در محيط با غلظت پايين گاز سمي براي مدت زمان زياد حضور داشته باشد، دچار مسموميت شديد ميشود. سردرد، بيحالي، خستگي و کوفتگي بدن از نشانههاي اوليه مسموميت با گاز مونواکسيداکربن است که در بيشتر مواقع افراد بهعلت سرما، تصور ميکنند به سرماخوردگي مبتلا شدهاند. در صورت ادامه تماس با محيط آلوده، فرد دچار تهوع، استفراغ، خوابآلودگي و در نهايت کاهش سطح هوشياري و تشنج ميشود و که اين علائم نهايتا مرگ فرد را در پي دارد. مشاهده علائم مشابه، همزمان در همه افراد خانواده يا بهبود علائم در افراد با تغيير محيط، از علتهاي عمده مراجعه افراد به مراکز است. بهترين درمان، خروج فرد از محيط آلوده و تجويز کپسول اکسيژن است، البته همواره پيشگيري مهمترين اقدام است. افراد بايد از وسايل گرمايشي استاندارد استفاده کنند و براي سرويس و راهاندازي آن از صاحبان صلاحيت و متخصصان در اين زمينه کمک بگيرند. بازگذاشتن درزهاي پنجرهها براي ورود اکسيژن و خروج گازهاي سمي نيز از اهميت بسياري برخوردار است. با توجه به جمعيت بالاي شهر تهران، اين استان در مقايسه با استانهاي ديگر، سردمدار آمار مسموميت با گاز مونواکسيداکربن است.
بهبود گوارش با «عدس»
عدس سرشار از گياه مغذي و فنولهاست. بيشتر مردم معتقدند گوشت بهترين منبع پروتئين است. عدس بسيار کمچربتر از گوشت است. اندامها و ماهيچههاي ما براي رشد و ترميم به پروتئين نياز دارند. عدس، بهويژه عدس جوانهزده، حاوي تمام اسيد آمينههاي ضروري است که بدنمان براي ساخت ماهيچه و عملکرد خوب بدن لازم دارد. از ميان تمام گروههاي مختلف غذايي، حبوبات بيش از همه، حاوي فيبر رژيمي هستند.
