روز جهانی بی‌خانمانی

چند سالی است که 10 اکتبر به عنوان روز جهانی حمایت از افراد بی‌خانمان معرفی می‌شود که فرصتی است برای بحث درخصوص علل و راه‌حل‌های بی‌خانمانی در جوامع مختلف. این عنوان از دو سال قبل با بیانیه سازمان ملل در اهمیت موضوع بی‌خانمانی، مشروعیت بیشتری پیدا کرد. در ایران اما به‌رغم گسترش این پدیده و تبدیل شدن آن به یک مساله مورد دغدغه مردم و کارشناسان، کماکان از سوی سیاستگذاران به آن به عنوان یک موضوع حاشیه‌ای نگریسته می‌شود. این در حالی است که بی‌خانمانی فقط مختص ایران نیست و نه وجود آن امر عجیبی است. در چند سال اخیر، با گسترش درگیری‌های داخلی و بین‌المللی در مناطق مختلف جهان از جمله جنگ اوکراین و نیز بالا رفتن شدید تورم‌ها در بسیاری از کشورها، افزایش مهاجرت‌ها و بیکاری، نهایتا فقر شدت چشمگیری پیدا کرده و طبیعی است که آمار افراد و خانواده‌های بی‌خانمان دنیا نیز بالاتر رفته باشد. بنابراین، به جای انکار و پاک کردن صورت مساله و مخفی کردن آن زیر آمارهای اعتیاد خیابانی و تکدی و امثالهم، باید از مراکز پژوهشی و موسسات تخصصی دولتی و غیردولتی برای ارزیابی دقیق مساله در کشور دعوت کرد. ضرورت دارد نهادهای تخصصی مسئول این موضوع به ویژه وزارتخانه‌های تعاون، کار و رفاه اجتماعی، راه و شهرسازی و حتی اقتصاد و شهرداری‌ها برای بررسی مساله در سطح سیاستگذاری اجماع کنند و از پژوهش‌های تخصصی حمایت به عمل آورند. در حال حاضر، هیچ آمار قابل اتکایی در این حوزه در دسترس نیست و به نظر می‌رسد هر عددی که اعلام می‌شود صرفا نظر شخصی گوینده است تا بیان واقعیت. باید توجه کنیم که قدم اول برای حل مساله بی‌خانمانی، پذیرش وجود آن است.