بازيگري نيازمند سواد تحليل و تفکر است
اميرمحمد زند:
بازيگري نيازمند سواد تحليل و تفکر است
بازيگر «اتوبوس شب» بيان داشت: در همه جاي جهان بازيگران با تغييرات خودشان را بهروز ميکنند و مطالعه در صدر امور آنها قرار دارد، ولي متاسفانه اکثر بازيگران سينماي ما با مطالعهکردن کاملا بيگانه هستند. اميرمحمد زند درخصوص وضعيت حال حاضر عرصه بازيگري در سينماي ايران گفت: در همه جاي جهان بازيگران با تغييرات خودشان را بهروز ميکنند و مطالعه در صدر امور آنها قرار دارد. زند در همين راستا ادامه داد: تا وقتيکه فرهنگ مطالعه در ميان بازيگران ايراني جا نيفتد وضعيت بازيگري تغيير چنداني نکرده و همچنان بد خواهد ماند. بازيگر بايد در مورد نقش تحليل و تحقيق کند، اما من ديدهام که بازيگر لحظه قرارگيري پشت دوربين تازه از کارگردان سوال ميپرسد. سوالاتي بديهي که با اندکي تامل حلشدني است. اين بازيگر سينما درباره درخشش موقت برخي بازيگران ادامه داد: برخي از بازيگران يکشبه با يک نقش مطرح ميشوند، اما درخشش آنها مقطعي است، زيرا آن بازيگران کار خاصي را انجام ندادهاند و صرفا جلوي دوريبن رفتهاند. بازيگر «اتوبوس شب» درباره تاثير بازيگر خوب بر يک نقش افزود: بازيگر در صورت داشتن آگاهي و تجربه و سواد ميتواند در کنار متن و کارگرداني خودش به بار نقش اضافه کند و به نوعي بهعنوان يک بازيگر مولف نقش را هر چند کوتاه، اما پررنگ کند. بازيگر فيلم «تقاطع» نياز امروز سينماي ايران را اينگونه تشريح کرد: در سينماي امروز ما نياز به بازيگري داريم که معلومات و تحليل درست داشته باشد، بازيگراني که نقش خود را تحليل کنند و در مرحله بعد بخواهند در ديالوگها دخل و تصرف داشته باشند بسيار کم هستند. زند دليل ورود بازيگران سينما به تئاتر را اينگونه وصف کرد: چندين عامل براي ورود بازيگران چهره سينما به تئاتر وجود دارد که اولين نکته جايگاه هنري است که تئاتر به آنها ميدهد. در بخش دوم که بسيار مهم هم هست اين بازيگران وقتي بيکار ميشوند به تئاتر پناه ميآورند. زند تفکيک بازيگران به چهره و غيرچهره را اشتباه خواند و خاطرنشان کرد: من بازيگري را به چهره و غير چهره تقسيم نميکنم. آلپاچينو هم ميتواند سينما، تلويزيون و تئاتر کار کند و همينطور همه بازيگران ميتوانند در عرصههاي مختلف کار کنند. اينکه مخاطب براي ديدن بازيگر چهره به تئاتر کشيده و باعث چرخش اقتصادي تئاتر شود خوب است، اما به شرط اينکه دچار شعارزدگي و شوآف نشويم و بهخاطر خود هنر کار کنيم، اما متاسفانه ما راه غلط را پيش گرفتهايم يعني اول خود را پيش از بازيکردن و ديدهشدن اثر مطرح ميکنيم بعد به اصل ماجرا ميپردازيم و اين صحيح نيست.1
