دولت و محدودیت فرصت‌ها

طبیعی است که امروز شاهد ناکارآمدی درعرصه‌های گوناگون بوده و به‌خصوص در مسائل اقتصادی گرفتار یک بحران جدی باشیم که اگر دست‌اندرکاران اجرائی و دلسوزان دیر بجنبند و راهکار اساسی پیدا نکنند در آینده نزدیک با پدیده ناخوشایندی مواجه خواهیم شد که ترمیم و جبرانش شاید سخت باشد. این تقصیرات، قصورات و انحرافات از مسیر انقلاب اختصاص به فرد خاص یا جناح خاصی ندارد و همه در آن به حسب شدت و ضعف سهیم هستند. وقتی در یک نظام و حکومتی ناکارآمدی رخ داد و مسئولانش به هر دلیلی نتوانستند پاسخگوی عملکرد ضعیف خود باشند طبیعی است که سرنوشت آن در مرحله نخست فاصله گرفتن مردم خواهد شد. ناکارآمدی در عمل غیر از برحق بودن یا نبودن در مقام تئوری، اندیشه و اعتقاد است. امروز ما در وضعیت بسیار حساس و سرنوشت سازی قرار داریم؛ باید این واقعیت و حقیقت را پذیرفت و در پی چاره جویی رفت. همه مسئولان که در راس مدیریت‌ها حضور دارند بدون اینکه دیگران را متهم و به عبارتی فرافکنی کنند، وظیفه دارند با مشورت و همدلی با کارشناسان مورد اعتماد و قوی در جهت رفع این معضل تلاش کنند، مخالفان دولت نیز لازم است موضع اثباتی اتخاذ نمایند و کمک کنند که از این تنگنا به سلامت عبور کنیم. هم اکنون بحث فراتر از حسن روحانی، سیدابراهیم رئیسی و غیره است، در این چهل سال بارها تجربه کردیم آنهایی که در خارج گود بودند و مرتب به مدیران وقت ایراد می‌گرفتند و نق می‌زدند، اما وقتی خودشان به قدرت رسیدند همان کردند که قبلا به آن اعتراض داشتند، چنانکه امروز در موضوع برجام این حقیقت برای چندمین بار تکرار و مشاهده می‌شود. انتظار از پیروان گروه‌ها و جناح‌های سیاسی این است که یک بار هم شده منافع و گرایش‌های تنگ نظرانه خود را رها سازند، به مکتب امام(ره) و حواریون امام(ره) برگردند و با تکیه بر بهره گیری از صاحب نظران در اقتصاد و غیره تا دیر نشده وضعیت بد اقتصادی و معیشتی مردم را، بهبود بخشند و زمینه‌های کنترل تورم لجام گسیخته، اشتغال و ازدواج جوانان را فراهم آورند.

وقت غنیمت شمار، ورنه چو فرصت نماند

ناله که را داشت سود، آه کی آمد به کار؟

(شیخ بهایی)