سفره مردم و گره مذاکرات

برخی مسئولان در ســــــال‌های گذشته به منظور کسب رای، جناح مقابل را مورد حملات قرار دادند اما حالا که خود عهده‌دار امور شده و متوجه عمق مشکلات گشته‌اند، با اینکه از پاره کردن توافق برجام و عدم مذاکره با غرب که وعده داده بودند، عقب‌نشینی کرده‌اند، ولی برای حفظ ظاهر و عدم اعتراف به اشتباهات، سعی می‌کنند با بازی با کلمات کمی از آن فشارها و انتظارات خود ایجاد کرده رهایی یابند. در مراسم روز دانشجو در دانشگاه صنعتی شریف، آقای رئیسی گریزی به تحریم زده و اظهار داشتند که «ما نان و سفره مردم را به مذاکرات گره نمی‌زنیم.» سال‌هاست درگیر بحران آب و تخریب محیط زیست هستیم. بخش مهمی از این کمبود، به دلیل استفاده بی‌رویه در بخش کشاورزی است. دلیل اصلی اصرار بر این حجم کشت؛ اولا رهایی از وابستگی مواد‌غذایی به خارج در پی تحریم بوده و دیگری از بابت عدم ورود ماشین آلات مدرن و شیوه‌های علمی کشت و آبیاری، از بابت تحریم است. در کنار آن، به دلیل نبود شغل کافی در بخش صنعت و خدمات که از عدم سرمایه‌گذاری خارجی به‌واسطه تحریم ایجاد شده، برای حفظ مردم در روستاها، نظارتی بر حفر و بهره برداری از چاه‌های غیر مجاز و زیر کشت بردن زمین‌های بیشتر نیست اما حالا با بحران کمبود آب، کشاورزی و معاش مردم در شرف نابودی است که گوشه‌ای از آن در اصفهان و شهرکرد متجلی شد. از سوی دیگر سال‌هاست روند مهاجرت نخبگان ایرانی رو به فزونی گرفته و حالا تبدیل به بحران شده است. اکثریت این افرادی که خود را به دل کوهستان و دریا می‌زنند، دنبال تکه نانی هستند. مسلما وقتی شرایط سخت مهاجرت و زندگی در اوضاع ناگوار کمپ‌های پناهندگان را دیده و به مشاغل اکثریت ایرانیان در خارج می‌نگریم، متوجه فشار و مشکلات می‌شویم. اگر با سرمایه‌گذاری خارجی، کشور را توسعه می‌دادیم، نخبگان، امروز غم معاش نداشتند و در نتیجه شاهد این حجم از مهاجرت ‌نبودیم. امروز سونامی بحران‌های اجتماعی نظیر اعتیاد، طلاق، بزهکاری، مشکلات روانی و تجرد، بیشتر تحت تاثیر عامل اقتصادی است. جایی که تولید به دلیل عدم امکان نقل و انتقال پول و‌ صادرات، باعث از دست رفتن بازارهای منطقه گشته و سرمایه‌ها را از تولید به جانب واسطه‌گری و سوداگری به محاق برده است. امروز فروش نفت با چراغ خاموش و سی درصد زیر قیمت بازار صورت گرفته و در قبال آن تازه مجبور به معاوضه و تهاتر هستیم. طبق آمارها و محاسبات داخلی، اگر تا سال ۱۴۰۸ با رشد اقتصادی بالای هفت درصد پیش رویم، تازه به وضعیت سال ۹۰ خواهیم رسید. حال، تمام این موارد اگر تاثیر تحریم نیست، پس نشانه چیست؟ تا چندماه پیش مشکلات را متوجه ناکارآمدی و انتخاب مردم می‌دانستید. ولی با یکدست شدن ، در یک فقره دلار از ۲۵ هزار به ۳۱ هزار تومان افزایش می‌یابد و نشان می‌دهد که تحریم‌ها چقدر اثر‌گذار هستند. امروز سفره مردم به رفع تحریم و مذکرات گره نخورده، بلکه آن‌ها خود سفره هستند! همه مردم ایران نان‌شان تحت تاثیر آن است با این تفاوت که، بیشتر مردم دستشان از این سفره کوتاه گشته و در مقابل، اقلیتی وسط سفره نشسته و کاسبی می‌کنند.