ایران پل ورود افغانستانی‌ها به اروپا

امروزه نگاه بسیاری از مسئولان به موضوع مهاجرت معطوف شده، درحالی‌که هیچ برنامه مدون و سازمان یافته‌ای برای جذب مهاجران نداریم، به‌غیر از درهای باز مرزهای شرقی کشور که روزانه هزاران نفر مهاجر غیر قانونی وارد کشور می‌شوند. در حقیقت سیاست و راهبرد جذب و حفظ مهاجر نداریم به‌طوری که ایران سکوی پرتاب جوانان افغانستانی به سمت اروپا تبدیل شده است، از آن جایی که جوانان برای داشتن شناسنامه و داشتن هویت مشروط دچار مشکل می‌شوند بعد از چند ماه مهارت آموزی و آموختن کسب و کارها در مهاجرت دوم از ایران به اروپا مهاجرت می‌کنند. در حالی که بسیاری از کشورها برای جوانانی که وارد کشور می‌شوند، هویت تعریف می‌کنند و به آنها خدمات می‌دهند و با آنها مثل یک شهروند درجه دو با آنها رفتار می‌کنند. قائل به این نیستم که باید قوانینی بر منع مهاجرت از ایران داشته باشیم و باید سیاستی در رصد آمار مهاجرت و مدیریت آن داشته باشیم، درحال حاضر هیچ سیاستی در این حوزه نداریم و نمی‌توانیم نخبگان را مجبور به ماندن یا رفتن، کنیم. می‌توانیم قوانین را به گونه‌ای طراحی کنیم که مهاجرت به ایران تسهیل شود و یا انگیزه نخبگان کشور را برای خروج از کشور کاهش یابد. بر اساس آمارهای کشور هرساله میزان مهاجرت افزایش پیدا نمی‌کند، ما سالانه بیش از ٣٠ هزار مهاجرت از ایران داریم که البته گاهی این حس تمایل به مهاجرت از ایران افزایش پیدا می‌کند نه آمار واقعی مهاجرت. کارهای رسانه‌ای و فرهنگی می‌تواند بر تصمیم خانواده در خصوص مهاجرت موثر باشد. ما در حوزه مهاجرت نیازمند فرهنگ سازی هستیم، اولا باید زیرساخت‌ها و خدمات که جوانان و نخبگان ما به آن نیاز دارند، تامین کنیم. امر پیچیده‌ای نیست و یک نخبه جوان باید احساس کند همه آنچه در خارج از کشور وجود دارد در ایران هم وجود دارد. فرهنگ‌سازی در حوزه آموزش‌های دبستان و دبیرستان اتفاق افتاد می‌تواند اثرگذاری باشد و نگرش جوانان و نوجوانان را تغییر دهد. همچنین برخلاف قاب رسانه‌های خارجی ما باید مشکلات و معضلاتی زندگی ایرانیان خارج از کشور را به جوانان ایران ونخبگان به درستی منتقل کنیم اما در این زمینه نیاز به بزرگ نمایی نیست. متاسفانه سیاست‌گذاری برای جذب مهاجر خارجی به سوی ایران به طور جدی مطرح نشده است، ماباید به سمتی برویم که از کشورهایی که در حوزه فرهنگی، دینی، سیاسی، اشتراک داریم، جذب مهاجر داشته باشیم. باید برنامه‌ریزی در این حوزه اتفاق افتاد چرا ما نباید از کشور نیجریه که تا ٣٠ سال آینده سومین کشور پرجمعیت جهان است و نخبگان دانشگاهی خوبی دارد و از قضا ١۵ درصد جمعیتش شیعه با گرایش انقلاب اسلامی جذب مهاجر داشته باشیم. قریب به ٢٠ درصد از نرخ رشد سالانه جمعیت ایالات متحده، از طریق مهاجر پذیری است. موضوع مدیریت چه در سطوح فرهنگی، اجتماعی و امنیتی از مغفول‌ترین موضوعات کشور است، توصیه می‌کنم نخبگان، صاحب نظران و مدیران نسبت به موضوع مهاجرت تجدیدنظر داشته باشند.