دوست دارم به فضای «رادیو هفت» برگردم

منصور ضابطیان درباره اینکــه چرا وارد عرصه بازیگری نشد، گفت: چند مرتبه پیشنهاد بازی داشتم اما فکر کردم بازیگـــری کار من نیست؛ اما دوست دارم به «رادیوهفت» برگردم. برنامه تلویزیونی «رخ‌به‌رخ» شبکه دو سیما از اتاق گریم شروع ‌شد. ضابطیان در پاسخ به روند ورودش به دنیای رسانه و نویسندگی اظهارکرد: رشته اولیه‌ام علوم آزمایشگاهی بوده و بعد تغییر رشته دادم و سینما خواندم. سال‌هایی که من علوم آزمایشگاهی را انتخاب کردم همان دوره‌ای بود که همه باید دکتر می‌شدند اما بعد متوجه شدم الزاما همه نباید دکتر شوند و برخی هم می‌توانند سراغ رویاهای کودکی‌شان بروند بنابراین به سینما تغییر رشته دادم. او درباره بازی در سینما پاسخ داد: چندباری پیشنهاد بازی داشتم اما فکر کردم بازیگری کار من نیست و کار بسیار سختی است. ضمن اینکه نقش‌هایی به من پیشنهاد شده بود که نمی‌توانست راهی باشد برای اینکه بازیگر درجه یکی شوم. باید مسیری طولانی را می‌پیمودم تا به موفقیت برسم، منطق می‌گفت کاری را ادامه بده که فکر می‌کنی در آن موفق‌تری. امیرعلی دانایی مجری برنامه در این قسمت از گفت‌وگو، ضابطیان را در یک موقعیت روبه‌روشدن با سرقت ادبی از خودش قرار داد و درباره واکنش این نویسنده از او پرسید. او این چنین پاسخ داد: من آدم رو راستی هستم و اگر متوجه سرقت ادبی از خودم شوم با آن فرد به‌صورت مستقیم صحبت می‌کنم اما به‌نظرم خیلی هم محل دلخوری عجیب و غریبی نخواهد بود. تهیه‌کننده برنامه تلویزیونی «رادیوهفت» ادامه داد: دفاع از کیان حرفه‌ای مهم است اما ذهنم را درگیرش نمی‌کنم. بارها شده برنامه‌ای را در تلویزیون و یا صفحه‌ای را در مطبوعات طراحی کرده‌ام و بعدها مشابهش را در نمونه‌های متعددی دیدم که بازسازی شده. من درگیرش نشدم فقط فکر کردم پس این برنامه تاثیرش را گذاشته و حالا انرژی‌ام را سر کار دیگری بگذارم. مجری «محاکات» توضیح داد: سفر به من یاد داده جهان خیلی کوچکتر و زندگی کوتاه‌تر از چیزی ‌است که فکر می‌کنیم بنابراین حیف وقت و انرژی انسان است که سر هرچیزی صرف شود. نویسنده «سباستین» درباره نوع نگاش سفرنامه‌هایش بیان کرد: سفرنامه مثل فیلم مستند است که نمی‌شود تخیّل‌مان را واردش کنیم چون در این صورت می‌شود فیلم داستانی. من هم در نگارشِ سفرنامه‌هایم کاملا مبتنی بر واقعیت می‌نویسم. شاید ترتیب وقایع را جلو و عقب ببرم، روی چیزی تاکید کنم یا... اما قطعا از چیزی صحبت می‌کنم که برایم اتفاق افتاده است. او درباره وظیفه اهل فرهنگ و رسانه در این روزها بیان داشت: هر آنچه به مردم آرامش دهد و باعث شود تا تصمیم درست بگیرند فضایی است که باید توسط اهل رسانه ایجاد شود. این تصمیمِ درست برای هرکس ممکن است یک چیز باشد، اما وظیفه اهل فرهنگ فراهم‌کردن این جنس آرامش است، چون مردم امروز بیشتر از هرچیز به آرامش نیاز دارد. ضابطیان ادامه داد: دوست داشتم به فضای برنامه «رادیوهفت» و آرامشی که آن روزها به مردم می‌داد دوباره برگردیم. نویسنده «چای نعنا» اظهارکرد: در سفری که به کوبا داشتم مردمی را دیدم که در فقر زندگی شادمانه‌ای دارند. این نوع زندگی خیلی مبتنی بر اقتصاد نیست. در کتابم هم نوشته‌ام مردم کوبا خیلی نگران آینده نیستند. نمی‌گویم نسخه درست یا غلطی است اما برای آنها جواب داده است. ما در اقیانوسی از معضلات اقتصادی، اجتماعی و... زندگی می‌کنیم اما چیزی که مرا آزار می‌دهد عصبانیت اجتماعی است که متاسفانه زیاد می‌بینیم.

ترس از دست‌دادن خودم را دارم

ضابطیان در ادامه مقابل آئینه «رخ‌به‌رخ» قرار گرفت و گفت: سخت است آدم با خودش روبه‌رو شود. از لذت‌های آنی برای رسیدن به اهدافم می‌گذرم چون قرار است به یک انتهای شیرین برسم. خودم را برای کار بدم سرزنش می‌کنم اما این سرزنش‌کردن روی زندگی‌ام تاثیر بلندمدت نداشته. من با ترس‌هایم زندگی می‌کنم. ترس از دست‌دادن موقعیت‌هایی مثل جوانی، انرژی و توانایی‌هایم را دارم در حقیقت بیشتر ترس از دست‌دادن خودم را دارم. ایده‌آلش این است که با ظلم مقابله کنیم اما خیلی مواقع زندگی براساس ایده‌آل‌های آدمی پیش نمی‌رود. اگر بگویم با شهرت احساس ارزشمندی نمی‌کنم دروغ گفته‌ام اما اگر به بزرگ‌بودن دنیا و کم‌بودن فرصت‌ها فکر کنم می‌بینم که کم نیستند آدم‌هایی که شهرت دارند و در این جمع گسترده شاید خیلی هم شهرت من مهم نباشد و به چشم نیاید. ضابطیان در ادامه از سفرهایی که به 45 کشور جهان داشته اشاره کرد و بیان داشت: سفرهای من بیشتر هوایی بوده، یکی از لذت‌بخش‌ترین‌های جهان برای من تجربه غذایی در سفر به نقاط جدید است هرچند من بدغذا هستم اما از این تجربه در کتاب‌هایم هم بسیار گفته‌ام. این برنامه‌ساز ادامه داد: 10 کتاب سفرنامه از سفر به 45 کشور مختلف دارم. گاهی خاطره‌ای تلخ است اما وقتی از آن فاصله می‌گیری می‌بینی که تجربه جذابی بوده مثل قرارگرفتن در موقعیت نگران‌کننده‌ای که در آنِ واحد ترسناک است اما وقتی رنگ خاطره می‌گیرد لذت‌بخش است. خاصیت سفر هم این است که افراد مدیریت بحران را به‌خوبی یاد می‌گیرند.