درد فقر به استخوان فقرا رسیده

ادامه از صفحه اول/

چیزی که ما مددکاران اجتماعی را رنج می‌دهد، درد فقر فقراست که گاهی مواقع به استخوان‌هایشان می‌رسد. شاید قبل از کرونا بعضی از اینها فرصت‌های مشاغل خرد خانگی را هم داشتند که در کنارش امرار معاشی را می‌کردند و الان از آن هم محروم هستند. واقعا انتظار می‌رود که فقرا را بیش از آنچه تا الان به آنها توجه می‌کردیم، دریابیم. حال‌شان خوب نیست، زندگی‌شان خوب نیست، امیدشان هم زیاد نیست. به نظر می‌رسد دولت و مجلس برای این گروه از افراد باید رویکردها اثربخش‌تر و کارآمدتری انتخاب کنند. شاید اجرای نظام چندلایه تامین اجتماعی گامی موثر در این حوزه باشد. امیدوارم که شرایط فقرا و حال‌شان را بیش از گذشته درک کنیم و متوجه شرایط سخت زندگی برای این افراد باشیم. این افراد برای حداقل‌هایشان مشکل دارند، حتی حد متوسط هم نه. درحالی‌که حق‌شان این است که طبق اصل 29 قانون اساسی، رفاه و تامین اجتماعی به گونه‌ای که دغدغه‌ای نداشته باشند، برایشان فراهم شود ولی الان برای حداقل‌ها مشکل دارند. البته به عنوان مددکاراجتماعی به حداقل‌ها قانع نمی‌شوم چون حق‌شان است که از این مواهب و امکانات کشور بهره‌مند شوند تا بتوانند زندگی آبرومندی داشته باشند و در نهایت زندگی مستقلی را تجربه کنند ولی اکنون برای حداقل‌ها هم دچار مشکلات جدی شده‌اند.