پدران، مادران! ما مقصریم

ادامه از صفحه یک / نموده بود که چرا همه وقت دوربین روی چهره دختران جوان در حرکت بود؟ این نسل به کجا می‌رود و چه کسی مسئول سقوط نسلی است که در زمان ما متولد، رشد و بالیده است؟ ناامید از رسانه‌های داخلی هزینه سفر به کشور دیگری را متحمل می‌شوند تا ساعتی به اصطلاح خوش باشند. ممکن است سوال شود از میان 80 میلیون جمعیت کشور حالا یک گروه سه هزار نفره مگر عددی هستند که قابل توجه باشند؟ از منظر دیگر بله، این گروه نماینده مجموعه‌ای از افراد جامعه هستند که نقش معترض را بازی می‌کنند. شخص تتلو در میان برنامه خود از هر جامعه‌شناسی بهتر به خلقیات گروهی که در کنسرت او شرکت کرده بودند و چرا به این مرحله رسیده‌اند، اشاره کرد. قدم به قدم پیش آمد و گفت: هر کاری که کردیم با «نه» بزرگ روبه‌رو شدیم. به ما بها ندادند. به لباس، به نوع رفتار و در نهایت عصیانی شدیم. کافی است به حرف‌های او توجه کنید. نسل عصیانی را ما پرورش دادیم. مگر با همین جوان یعنی تتلو چه کردیم؟ وقتی توسط شعبه دو بازپرسی دادسرای کارکنان دولت بازداشت شد و از طرف خانواده‌اش با من تماس گرفتند که وکالت او را برعهده بگیرم، تازه با این نام آشنا شدم. تتلو! نشنیده بودم. هرچند وکالتی انجام نشد اما از محتویات پرونده و نوع قرار و برخورد شخص بازپرس با او مطلع شدم. اجازه ورود هیچ وکیلی را به پرونده نداد و با او دهن به دهن شد تا جایی که هر دو از کوره در رفتند. در انتخابات سال بعد او گفت اشتباه دارم اما می‌خواهم درست بشوم. از امام رضا علیه‌السلام یاد کرد. بعد از انتخابات، سیل اعتراض به سوی او روانه شد و نه به طرف کسانی که به این امید که چند هزار به‌اصطلاح فالوور دارد و ممکن است به خاطر او به سوی صندوق‌های رای بیایند. وقتی هم از ایران خارج شد، یک صحنه‌سازی استرداد از طرف پلیس ترکیه درست شد که موج هواخواهی و جانبداری از تتلو به راه افتاد و به باور من خدا را شکر که مسأله استرداد ختم به خیر شد. یک فرد معترض ساده را آنقدر گنده کردیم که مدعی شد اگر به من اجازه دهند، در استادیوم یکصدهزار نفری کنسرت برگزار می‌کنم. اگر کمتر از یکصدهزار نفر شرکت‎کننده داشتم هر مجازاتی که برایم درنظر بگیرید، حاضرم تحمل کنم. ادعایی که با کنسرت اخیرش در ترکیه در شرایط کرونایی و با آن رنج سنی پسران و دختران که سه هزار نفر با بلیت بازار سیاه 270 دلاری سالن را پر کردند به واقعیت نزدیک است. چه کردیم وقتی بیش از 40 سال در رسانه ملی حتی از نشان دادن ساز و ادوات موسیقی جلوگیری کردیم اما صدای موسیقی و صدای خواننده را پخش کردیم. در سال‌های دور در کرمان کنگره جهانی خالوی کرمانی برگزار شد و مرحوم پرویز مشکاتیان و ایرج بسطامی چندین شب در سالن کنگره غوغا به پا کردند و در شب آخر در حضور جمعیتی عظیم آنچنان اشک همه را درآوردند و با پایان برنامه مردم و مسئولان چند دقیقه‌ای ایستاده اعضای گروه آقایان مشکاتیان و بسطامی و نوازندگان او را تشویق می‌کردند. برنامه از تلویزیون پخش نشد و فقط صدا پخش می‌شد. آن زمان دخترم هشت، نه ساله بود، از من پرسید: بابا! چرا فقط صدا پخش می‌شود و از تصویر خبری نیست؟ جوابی نداشتم. وقتی رسانه ملی از نشان دادن آلات موسیقی و تصویر بزرگانی مانند محمدرضا لطفی، حسین علیزاده و کیهان کلهر که جهانی را با موسیقی ایرانی آشنا کرد، فرامرز پایور و دیگر بزرگان خودداری کرد و می‌کند، یا چهره بزرگانی مانند شجریان را به هر علت به همراه گروه موسیقی خود نشان نمی‌دهد و دلیلی برای من ندارد، آیا نمی‌داند «الانسان حریص الی ما مُنع.» کم‌کم به مرحله‌ای می‌رسد که موسیقی زیرزمینی می‌شود و در این میان گروهی هم سوءاستفاده می‌کنند و راه توهین حتی توهین به مقدسات را هم در شعر و ترانه خود مباح می‌دانند. یا مانند امیر تتلو از کلماتی در جمع استفاده می‌کند که شرم‌آور است اما هزاران نفر با او همین کلمات زشت را بیان می‌کنند! و در پاسخ همه نهی‌ها و منع‌هایی که در طول عمر خود دیدند، طغیانی می‌شوند. گناه دیدن بخشی از برنامه کنسرت امیر تتلو در ترکیه گردن من! مسئولان و دست‌اندرکاران خواهش می‌کنم چند دقیقه‌ای به برنامه گوش بدهید. روح حاکم بر جمعیت سه هزار نفره را رصد کنید. قطار این حرکت منفی را من و شما ریل‌گذاری کردیم و آبروی کشور را نزد بیگانگان بردیم که فردی بالای سن دو ساعت و نیم با زبان فاخر حافظ و سعدی و فردوسی و مولانا ادبیاتی را به کار ببرد و از کلماتی استفاده کند که در هیچ جمعی نمی‌توان آنها را به کار برد. آقایان، خانم‌ها، پدران، مادران! ما مقصریم. این کنسرت و آنچه در آن گذشت و هزینه‌ای که بار شد و فحش و بدوبیراهه‌هایی که گفته شد، یک‌شبه متولد نشده است. فارغ بال نشستیم و اجازه دادیم علف هرز بی‌نزاکتی و بیان کلمات شرم‌آور در جمع به‌اصطلاح فرهنگی که باید پای کنسرت امثال استاد شجریان بنشینند را به بیراهه این نوع کنسرت‌ها هدایت کردیم. میوه‌ای که درخت آن را ما کاشتیم در طول مدت با بی‌برنامگی آبیاری کردیم، امروز به ثمر نشسته است. «درختی که تلخ است، وی را سرشت/ گرش بر نشانی به باغ بهشت/ ور از جوی خُلدش به هنگام آب/ به بیخ انگبین ریزی و شهد ناب/ سرانجام گوهر به کار آورد/ همان میوه تلخ بار آورد.»