نگاهی غیررنگی به موفقیت‌های «طارمی»

مهدی طارمی نمونه و الگوی بسیارخوبی برای نسل فعلی فوتبال ایران است. بازیکنی که پلکان ترقی را به بهترین شکل ممکن طی می‌کند و می‌تواند در آینده‌ای نه‌چندان دور در تیمی بهتر از پورتو هم بازی کند. رمز موفقیت طارمی این است که او از حواشی فاصله گرفته و تمامی تمرکز خود را بر روی عملکرد فنی‌اش گذاشته است. به این خاطر شاخصه‌های بسیار خوب او ظهور کرده و توانسته به بلوغ فکری و تاکتیکی برسد. اینکه بازیکنی در آستانه 30 سالگی به پدیده قاره خود تبدیل می‌شود و یکی از بهترین مهاجمان فوتبال لیگ‌برتر پرتغال شناخته می‌شود، تا حدودی جای نگرانی دارد. چون او می‌توانست زودتر از اینها تبدیل به یکی از بهترین مهاجمان شود. اگر طارمی در 23 سالگی شرایط فعلی‌اش را داشت مسلما می‌توانست در یکی از 10 باشگاه برتر جهان حضور پیدا کند و در حد و اندازه بهترین مهاجمان فوتبال جهان بازی کند. البته که هنوز هم برای او دیر نشده و می‌تواند در سال‌های آینده به شرایطی بهتر از حال حاضر دست یابد. وقتی که نمایش بسیار خوب مهدی طارمی را در پورتو می‌بینیم و البته که بازیکنان دیگری چون سردار آزمون آقای گل لیگ‌برتر روسیه است، باید به این باور برسیم که چنین بازیکنانی از فوتبال ایران به فوتبال اروپا رفته و پیشرفت کرده‌اند. پس نظیر آنها در کشورمان وجود دارد و قطعا استعدادهای بالقوه‌ای داریم که اگر به‌درستی هدایت شوند، می‌توانیم چهره‌های آینده‌داری را وارد چرخه پیشرفت کنیم که این موضوع از لحاظ اقتصادی نیز به فوتبال کشورمان کمک شایانی می‌کند. وقتی بازیکنی از هر تیمی به اندازه‌ای می‌رسد که لژیونر می‌شود و برای تیم‌ملی فوتبال به میدان می‌رود، نگاه رنگی به آن بازیکن، هویت و افتخار ملی را دچار خدشه می‌کند. اینکه عنوان شده مهدی طارمی به‌واسطه حضور در پرسپولیس بازیکن فوق‌العاده‌ای است و افتخار درخشش او در پورتو منتصب به پرسپولیس است که این دیدگاه درستی نیست چرا که این بازیکن محصول آکادمی پرسپولیس نیست. او از «ایرانجوان» بوشهر به فوتبال ایران معرفی شد و اگر قرار است افتخاری هم وجود داشته باشد مربوط به باشگاه ایرانجوان و استان بوشهر خواهد بود. در موفقیت لژیونرهای فوتبال کشورمان همین بس که اگر بخواهیم نگاه رنگی به آنها داشته باشیم، تمرکزشان را برهم می‌زنیم. نباید با موفقیت هر بازیکنی بلافاصله نفع شخصی به‌سود باشگاهی داشته باشیم چون طارمی هم در مقطعی ناچار به جدایی از پرسپولیس شد و اگر دچار اشتباه در انتخاب تیمش می‌شد ممکن بود فوتبالش در پرسپولیس نابود شود. علت موفقیت طارمی در دو فصل اخیر هم استانداردهایی بوده که ابتدا در ریوآوه و سپس در پورتو آنها را رعایت کرده است.