الان وقت مچگیری نیست
نظام ما، نظامي رياستي است و رئيسجمهور، بعد از مقام معظم رهبري، قدرت اول کشور از حيث اجرايي است. اگر به قانون اساسي نگاه کنيم، رئيسجمهور بيشترين مسئوليت و قدرت را دارد. به همين دليل رکن اصلي مسائل اجرايي رئيسجمهور است. اختيارات دولت در قانون وسيع و گسترده است اما اينکه کساني که در اين جايگاه قرار ميگيرند، چگونه ميتوانند از اين اختيارات استفاده کنند، جاي بحث دارد. عملکرد هرکدام از روسايجمهور ما بايد در اين خصوص مورد تجزيه و تحليل قرار گيرد. برخي از روسايجمهور از اختيارات خود استفاده نکردهاند و بعضي نيز فراتر از آن را مطالبه کردهاند. به هر حال ظرفيت قانون اساسي در اين مورد زياد است. مشکل ساختار اجرايي کشور اين است که نتوانستهايم تمرکز مسائل اجرايي کشور را محقق کنيم. به عنوان نمونه، بودجهاي که اکنون در مجلس نوشته ميشود، بودجه دولت است. در صورتي که ما به بودجه ملي نياز داريم. در بودجه ملي درآمدهاي ملي و هزينههاي ملي همگي بايد جمع شده و بر اساس آن بودجه تنظيم شود. بيش از 60 درصد اقتصاد ما، اقتصاد پنهان است. در دنيا اين موضوع وجود دارد که تا جاي ممکن بايد اقتصاد پنهان را کاهش داد. در حالي که اختيارات رئيسجمهور، بيشتر در اختيار همان 40 درصد درآمدهاي دولت است. 60درصد اقتصاد پنهان در دست رئيسجمهور نيست. اين موضوع بستگي به خود رئيس جمهور نيز دارد. اگر رئيسجمهوري توانا و قدرتمند باشد، مابقي درآمدهاي ملي را نيز وارد چرخه اقتصاد ميکند. اگر رئيسجمهور نتواند اين کار را انجام دهد، طبيعتا اين ثروت در اختيار کساني قرار ميگيرد که به دنبال شکلگيري دولت در سايه براي فشار به دولت هستند. مجلس از نگاه نظارتي خود، اين حق را دارد که سوال، نظارت و استيضاح کند. با اين حال با توجه به مشکلات کشور و شرايط فعلي اعم از کرونا و تحريمها و توصيههاي مقام معظم رهبري ما نبايد به سمت تقابل قوا حرکت کنيم، بلکه بايد به سمت تعامل قوا حرکت کنيم. تقابل قوا سبب خواهد شد، همين تواني که در کشور وجود دارد نيز از ميان رفته و کشور تضعيف شود. مجلس بايد نگاه نظارتي خود را از جنبه اصلاح امور و همکاري با دولت پيگيري کرده و به دنبال مچگيري و تضعيف دولت نباشد. بخشي از مجلس، توصيههاي رهبري مبني بر لزوم تعامل دولت و مجلس را گوش کرده و به آن عمل کردهاند و با طرح مسائلي که بتواند مشکلات معيشتي مردم را حل کند، به اين موضوع رسيدگي کردهاند اما به اين دليل که نظام رقابت سياسي ما در قوا، همچنان بعداز انتخاباتها نيز وجود دارد، اين موضوع عملا امکانپذير نشده و شاهد بودهايم که حتي پس از انتخاباتها نيز مسائلي از اين دست به قوت خود باقيمانده و قوا با يکديگر رقابت ميکنند.
