خبر دردناک، ترسناک و سرگيجهآور است. خبر سقوط يک هواپيما هم غوغايي به پا ميکند. آمار موجود در سايتهاي اينترنتي نشان ميدهد چيزي بين دويست تا دويستوپنجاه هواپيماي مسافربري در خطوط هواپيمايي ايران فعاليت ميکنند. آمار رسمي کشتههاي کرونا به روزي بيشتر از چهارصد نفر رسيده و در طول بيش از دويستوپنجاه روزي که از کرونا ميگذرد، درست مثل اين است که هر روز حداقل يک يا دو هواپيماي مسافربري سقوط کرده است. فاجعه همين قدر بزرگ است که انگار همه هواپيماهاي مسافربري کشور سقوط کرده باشند. مساله فقط اين نيست که هر روز به تعداد آدمهاي مسافر يک هواپيماي مسافربري جانشان را از دست ميدهند. مساله اين است که چرا به اندازه بزرگي اين واقعه، شاهد کنشهايي براي گفتوگوي اجتماعي، توليد دانش براي مديريت اين فاجعه، و اقدام در سطح سياست نيستيم. آيا شما کنشي متناسب با اهميت مساله شاهد هستيد؟ اينها فقط اعداد نيستند، تعداد آدمهايي است که فقط طبق آمارهاي رسمي هر روز در چهار ماه گذشته بر اثر کرونا درگذشتهاند.