نکـــته

«لالی انتخابی» در کودکان را با کم‌رویی اشتباه نگیریم
«لالی انتخابی» یا «خاموشی انتخابی» که بیشتر بین دختر بچه‌ها شایع است،‌ زمانی رخ می‌دهد که کودک ناتوانی مدام صحبت کردن در موقعیت‌های خاص اجتماعی دارد. یک متخصص روانپزشک کودک و نوجوان افزود: کودکان مبتلا به این نوع اختلال هیچ مشکلی در زبان، بیان و مکالمه ندارند بلکه فقط در حرف زدن به صورت انتخابی عمل می‌کنند. بنابراین متخصص روان‌درمانگر باید در ابتدا از سلامت زبان و گفتار این کودکان اطمینان حاصل کرده و سپس به درمان روانشناختی آنان اقدام کند. مهشید رابطیان وی با بیان اینکه در واقع «لالی انتخابی» یا «خاموشی انتخابی»، اختلالی‌ است که در آن کودک ناتوانی مداوم در صحبت کردن در موقعیت‌های خاص اجتماعی دارد، افزود: موقعیت‌‌هایی که در آنها انتظار سخن گفتن کودک وجود دارد، مانند مدرسه یا در بین هم‌بازی‌ها، در حالی که در سایر موقعیت‌ها از نظر تکلم، بیان و گویش مشکلی وجود ندارد. در موارد شدیدتر، انتخاب آدم‌ها برای صحبت کردن می‌تواند به افراد نزدیک نیز سرایت کند. این روان‌درمانگر برای نمونه گفت: دختر بچه پنج ساله‌ای که به مادر وابسته است و حتی با پدر خود هم مکالمه ندارد و فقط در شرایط خاص و به صورت درِ گوشی با والدین حرف می‌زند یا بچه‌ای که تازه وارد مدرسه شده و گوشه‌گیر و کم‌حرف است، می‌توان اذعان کرد این نوع بچه‌ها به لالی موقت و در دراز‌مدت با اختلال لالی انتخابی دچار شده‌اند. رابطیان تصریح کرد: با پیگیری خانواده‌ها حداکثر در مدت ۶ ماه این کودکان بهبود می‌یابند و باید اذعان کرد لالی انتخابی نیاز به توجه جدی و درمان با تکنیک های مختلف فردی، خانوادگی، استفاده از تکنیک‌های شناختی ـ رفتاری، دارد. این متخصص روان‌درمانگر کودک و نوجوان با بیان اینکه چنانچه این اختلال کودک تا ۱۰ سالگی درمان نشد،‌ مخاطراتی برای آینده فرد به همراه خواهد داشت،‌ افزود: یکی از بزرگ‌ترین اشتباه خانواده‌ها در درمان فرزند مبتلا به خاموشی انتخاب،‌ این است که نباید به طور مستقیم به تکلم کودک پرداخت؛ چراکه بسیاری از نزدیکان کودک حتی در مدرسه، به خیال خود با اصرارهای مکرر برای حرف زدن و بالا بردن اضطراب آن‌، روند بهبودی را کُند می‌کنند.
علائم اختلال لالی انتخابی
وی «خاموشی انتخابی» را یک نوع اختلال بسیار نادر عنوان کرد که در میان دختر بچه‌ها بیشتر از پسران شایع است و از جمله علائم همراه این اختلال را کمرویی، رفتارهای مقابله‌ای، عدم تماس چشمی، وسواس و کناره‌گیری اجتماعی و ارتباط سرد و خشک با همنوعان برشمرد. رابطیان گفت: کودک مبتلا به این اختلال اغلب به کمرویی تمایل دارد؛ از این رو در جلسات علمی و جمعیتی حضوری کمرنگ دارد. هراس اجتماعی یکی از اختلال‌های همراه لالی انتخابی در میان این افراد است. این اختلال موجب می‌شود که کودک در روابط اجتماعی‌، در مدرسه و بین دوستان با مشکل مواجه شود و حتی گاهی مورد طرد دیگران قرارگیرد.
راهکار درمان
این متخصص روانپزشک کودک و نوجوان با بیان اینکه حداقل برای تشخیص کودک مبتلا به اختلال باید یک دوره یک ماهه وقت گذاشت،‌ اظهار داشت: راهکار درمان کودک مبتلا به لالی انتخابی طولانی مدت است و از این رو باید با صبر و حوصله کارهای درمانی را پیگیری کرد. وی افزود: برای درمان، روش‌های مختلفی باید با توجه به سن و موقعیت فرد مبتلا به‌کار برد که از آن جمله می‌توان با ارتباط درمانی،‌ بازی درمان،‌ هنردرمانی و رفتاردرمانی کودک اشاره کرد.

مهم‌ترین داروهای مصرفی کرونا
معاون غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی ایران، در مورد وضعیت اقلام دارویی بیماران کرونا، توضیحاتی ارائه داد. فاطمه فتحی به روند درمان دارویی بیماران کرونا که در سطح بیمارستان‌های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی ایران پذیرش و تحت درمان قرار گرفته‌اند، اشاره کرد. وی در پاسخ به این سوال که در حال حاضر وضعیت ذخایر دارویی بیمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی ایران در چه شرایطی است، گفت: در حال حاضر وضعیت ذخایر دارویی در داروخانه‌های بیمارستانی تحت پوشش مجموعه مدد خوب است و مهم‌ترین کمبودهای دارویی هم شامل سوکسینیل کولین و IVIG است. فتحی در ارتباط با بیشترین نوع داروهای مصرفی بیماران کرونا، افزود: بیشترین داروهای مصرفی برای بیماران کرونا عبارتند از هیدروکسی کلروکین، IVIG ، کلت را KALETRA (لوپیناویر +ریتوناویر)، ریباویرین، سوفوسبوویر (Sofosbuvir)، داکلاتاسویر (Dclatasvir)، آتازاناویر (Atazanavir)، آربیدول (Umifenovir)، اسلتامیویر و آزیترومایسین است. وی در مورد پلاسما درمانی در سطح بیمارستان‌های دانشگاه علوم پزشکی ایران، گفت: پلاسما درمانی و پلاسما فرز به صورت محدود در بیمارستان حضرت رسول (ص) و فیروزگر انجام می‌شود. معاون غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی ایران، در پاسخ به این سوال که بیماران سرپایی کرونا چه داروهایی دریافت می‌کنند، افزود: بیماران سرپایی کرونا، داروهایی همچون «اسلتامیویر»، «هیدروکسی کلروکین»، «آزیترومایسین»، «کوآموکسی کلاو» و «ناپروکسن»، دریافت می‌کنند.