ناگزيره قدرت و ضرورت نقد مدام آن
زندگي اجتماعي آدميان خواسته و نا خواسته زير سيطره سياست و قدرت ناشي از آن است. بشر براي ايجاد نظم و امنيت به منظور پبشگيري از تزاحمات و زياده خواهي ها، ناگزير بخشي از اختيارت زندگي اش را در قالب نظام سياسي و اقتدار برآمده از آن واگذار مي کند. اين واگذاري که موجب ظهور ابر قدرت نهاد اجتماعي مي شود رفته رفته به قاعده ي تصلب آهنين قدرت، بيش از آنچه لازم و بالضروره بوده، خود را بر اراده آدمي، تحميل و رفتاري متناسب با اراده قدرت از او طلب مي کند. از اين سو نيز آدميان مي کوشند با نقد قدرت ضمن تن نسپردن به اين خواسته ها، ميانه اي از قدرت به مثابه لازمه انسجام اجتماعي و اراده و تشخص فردي را سازمان دهند. اين کشمکش ها به همآوردي منجر مي شود. گاه آدميان با بهره جويي از خرد و فضيلت شجاعت مي توانند بر اراده مطلق قدرت سياسي مهار بزنند و گاه قدرت سياسي با هژموني تبليغات و تفنگ خود را به تمامي به اراده آدميان تحميل ميکند.
