کرونا رمز جدید حمله به دولت

کرونا و انجام يا عدم‌انجام قرنطينه سفت و سخت بهانه‌اي جديد به دست تندروها داده تا به بهانه مساله عدم‌رعايت قرنطينه موج جديدي از حملات را متوجه دولت روحاني کنند. يک دانش‌آموز کلاس اول دبستان هم اين را مي‌داند که اگر قرار باشد قرنطينه مثل کشورهاي پيشرفته به‌صورت سفت و سخت اجرا شود، بار مالي و هزينه سنگيني را براي کشور به‌وجود مي‌آورد. نکته جالب اين است که تندروها و منتقدان دولت به نحوي رفتار مي‌کنند که گويا در اين کشور زندگي نمي‌کنند و نمي‌دانند دولت پيش از آنکه کرونا بيايد 150 هزار ميليارد تومان يعني يک‌سوم بودجه سال 99 را کسري داشته است. با آمدن کرونا اگر قرار است که قرنطينه به‌صورت سفت و سخت اجرا شود حدود 20 تا 30 ميليون نفر کسب و کارشان به حالت تعليق در‌مي‌آيد و تمام کساني که در بخش ساختمان، خدمات و حمل‌و‌نقل کار مي‌کنند يا در کار خريد و فروش يا دستفروشي هستند با قرنطينه کارشان تعطيل شده و عملا مي‌خوابد. پرسش اين است که اگر قرار باشد دولت براي هر کسي که شغلش مختل شده يک ميليون تومان در ماه بپردازد، بايد از کجا بياورد؟ چون همين مبلغ حدود 15 هزار ميليارد در ماه مي‌شود. حال براي دولتي که 150 هزارميليارد تومان کسري بودجه دارد اين مساله چگونه قابل‌توجيه است؟ کشورهاي پيشرفته اگر توانستند قرنطينه را به‌طور سفت و سخت اجرا کنند براي اين است که دولت مقداري به خانوارهايي که به‌واسطه اجراي قرنطينه درآمدشان قطع شده کمک مي‌کند. ما در کشورمان اولا با اين مشکل مواجهيم که هيچ ساختار کنترلي مالي نداريم. به عبارت ديگر اگر يک نفر بگويد آقاي روحاني من دستفروش، راننده يا کارگر ساختماني هستم و به‌واسطه قرنطينه درآمدم از بين رفته چگونه مي‌توان صحت و سقم ادعاي اين فرد را تاييد کرد؟ کشورهاي ديگر داراي نظم و سيستمي هستند که در آنها حداقل 80 درصد درآمدها مشخص است اما در ايران 10 سال پيش که مساله يارانه مطرح شد وقتي آقاي احمدي‌نژاد ديد سخت است و نمي‌توان يارانه را به صورت هدفمند توزيع کرد به تلويزيون آمد و گفت اين پول براي مردم است؛ همه بيايند بگيرند و به همه پرداخت کرد. حال دولت آقاي روحاني نيز همان کار را انجام مي‌دهد. يعني 10 سال پيش يارانه را بي‌حساب و کتاب ‌پر‌داخت مي‌کرديم، امروز هم به همان روال يارانه مي‌دهيم. نظام اداري ما داراي نظم دقيقي نيست که بتوان متوجه شد چه کساني وضع‌شان در نتيجه قرنطينه دچار مشکل مي‌شود و نظام بايد به آنها کمک کند. لذا اينجا دو مساله مطرح است؛ نخست اينکه نداشتن بودجه کمک به کساني که در نتيجه قرنطينه وضع مالي‌شان مختل مي‌شود و دوم اينکه اين پول کمک به افراد چگونه بايد توزيع شود و چه کساني واقعا به‌واسطه قرنطينه سفت و سخت مشکل پيدا کرده‌اند؟ کساني که منتقد دولت هستند از جمله تندروها همه اينها را مي‌دانند منتها فعلا برايشان صرف نمي‌کند که به‌طور جدي راجع به اين مسائل سخن بگويند و صرف‌شان در اين است که به دولت حمله کنند که‌چرا قرنطينه را به‌طور سفت‌و‌سخت اجرا نمي‌کند؟