راه‌های درمان هپاتیت خودایمنی

درمان هپاتيت خودايمني شامل دو مرحله «حمله» و «نگهدارنده» است. در مرحله حمله، تمام تلاش پزشک مهار و خاموش‌کردن شعله هپاتيت خودايمني است. اين کار با داروهاي مهارکننده يا تنظيم کننده سيستم ايمني صورت مي‌گيرد. معمولا مقدار داروهاي تجويزي بالا بوده و عوارض داروها هم زياد است و پس از خاموش شدن مرحله حاد بيماري، پزشک از داروهاي تنظيم کننده سيستم دفاع بدن بيماران استفاده مي‌کند. پس از کنترل بيماري، درمان به مدت 3 تا 5 سال ادامه مي‌يابد تا بيماري وارد مرحله ريشه‌کني شود. معمولا پس از اين مدت، پزشک اقدام به کاهش يا قطع داروهاي بيماران مي‌کند. در اين مرحله بيماران بدون مصرف دارو بايد تحت‌نظر بوده و به انجام آزمايشات دوره‌اي تن دهند. اما آيا در همه بيماران اين مرحله ريشه‌کني بيماري رخ مي‌دهد؟ و هم چنين آيا مي‌توان به بيماران گفت که شما کاملا خوب شديد و نياز به دارو نداريد يا نه؟ پاسخ اين سوال اين است که متاسفانه تنها در 50 درصد بيماران مي‌توان به اين مرحله رسيد و بيشتر در کساني است که بيماري آنها سريعا تشخيص داده شود و درمان صحيح منجر به خاموشي زود بيماري منجر شده باشد. بيماران پس از مصرف مدت معين و مقدار کافي دارو تنها در شرايطي که کبد از نظر آسيب سالم باشد مي‌توانند طبق نظر پزشک معالج نسبت به کاهش و به تدريج قطع دارو اقدام کنند. بايد توجه داشت در اين فاصله انجام آزمايشات دوره‌اي ضروري است. همچنين بايد دقت کرد که اگر بيماران داروها را در مدت مشخص شده و دقيق خورده باشند مي‌توان نسبت به کاهش و قطع درمان اقدام کرد. در صورتي که پس از قطع درمان مجددا فرد دچار علائم يا افزايش در آنزيم‌هاي کبدي شود که مقدار آن قابل توجه باشد به آن عود مجدد بيماري گفته مي‌شود. گاهي اين افزايش در آنزيم‌هاي کبدي مختصر است و پزشک، بيمار را به صبر و تکرار آزمايش بعد مدتي کوتاه دعوت مي‌کند. در صورت اثبات عود، مجددا درمان شروع خواهد شد و درمان يک تا دو سال ادامه خواهد يافت تا مجددا در مورد ادامه يا قطع مجدد دارو تصميم‌گيري شود.