اقتصاد کشور باید شرایط جنگی به خود بگیرد
حال در جنگ اخیر نیز در سایه ایستادگی مردم در خیابان نوعی اتحاد و انسجام ایجاد شده که به نظر میرسد حاکمیت با حل مشکلات موجود پاسخی درخور به این اتحاد بدهد. در این راستا برای بررسی مواجهه حاکمیت و جامعه و لزوم حفاظت از اتحاد بهوجود آمده «آرمان ملی» با محمد مهاجری فعال سیاسی اصولگرا به گفتوگو پرداخته است که میخوانید.
*از نگاه شما با توجه به شرایط اقتصادی نابسامان جامعه و قطع اینترنت حاکمیت و دولت باید چه اقداماتی در دستور کار قرار دهند تا وحدت و انسجام ملی کمترین آسیب را متحمل شود؟
حاکمیت چارهای ندارد جز اینکه تابآوری اجتماعی را در مقابل تهدیداتی که از طرف دشمن انجام میشود افزایش دهد. بخشی از این افزایش تابآوری به صورت تقویت روحیه حماسی کشور صورت میپذیرد. از طریق حضور مردم در خیابانها، تولید و ساخت و پخش مارشهای شورانگیز و اشتیاق برانگیز و همینطور حضور چهرههای محبوبی که میتوانند تابآوری را بالا ببرند؛ مانند حضور چهرههای محبوب که در تلویزیون سخنرانی میکنند یا در مراسم شبانه حضور پیدا میکنند. گرچه دولت با مشقتهایی هم روبهرو است، اما گریزی جز اینکه بتواند این تابآوری اجتماعی را افزایش دهد ندارد؛ بنابراین بخشی از آن از طریق مقابله با گران فروشی و بینظارتی کالاها صورت میپذیرد. بخش دیگری هم در سیاستهای کلی اقتصادی کشور در حال حاضر مربوط میشود. به خصوص اینکه کشور در حال حاضر باید به لحاظ اقتصادی کاملا آرایش جنگی بگیرد. الان به نظر میآید که در همه حوزههای اقتصاد باید آرایش جنگی به خود بگیرد، اما امروز این آرایش وجود ندارد. بالاخره اقتصاد زمان جنگ یک اقتصاد منقبض است که باید حاکمیت در آن تنگناهای بیشتری در مصرف انرژی، مواد غذایی اعمال کند و منطبق با تابآوری اجتماعی کنترلهای بیشتری صورت گیرد. یعنی به شکلی هم مردم را برای چنین شرایطی توجیه کنند و هم اینکه به جهت توزیع اصلیترین کالاهای اساسی مورد نیاز مردم همانطور که واقعا در این دو ماه و اندی اخیر عمل کردند همچنان بتواند با همان توان ادامه دهند.
*اقناع جامعه برای پذیرش این شرایط چگونه خواهد بود؟ مخصوصا وقتی که رسانههای بیگانه با توجه به شرایط خاص امروز بسیار به نارضایتیها دامن میزنند.
بخشی از این اقناع باید از طریق گزارشهای مستند، گزارشهای مستند تصویری و مکتوب به اطلاع مردم برسانند. بخش دیگر اقتصاد مقایسهای است یعنی جنگهای بزرگ و مهم دنیا را با جنگ ایران مقایسه کنند و وضعیت اقتصادی ما و دیگران را برای مردم توضیح دهند و تبیین کنند. نکته مهم دیگر این است که باید چهرههایی که محبوب مردم هستند آنها را متقاعد کنند و بیایند و در راستای اقناع مردم اظهار نظر کنند. بالاخره افرادی همچنان جزء گروههای مرجع محسوب میشوند و میتوانند این اقدامات را انجام دهند. چهارم اینکه باید به مردم توضیح داد دوران این سیاستهای اقتصادی انقباضی طولانی مدت نیست و مردم باید در میانمدت سختیهایی را تحمل بکنند و آثارش را در آینده ببینند. لازمه آن نیز این است که واقعا از هرگونه تبعیض عبور نکنند. وقتی مردم میبینند که برای خودشان مشکلاتی وجود دارد و برای دیگرانی وجود ندارد قانع نمیشوند. یکی از مهمترین موضوعات بحث اینترنت است. وقتی اینترنت را طبقاتی میکنند مردم باورشان نمیشود که شما میخواهید آنها را برای تابآوری بیشتر قانع کنید. چرا که میگویند چرا برای عدهای از ما بهتران وجود دارد و ما که عامه مردم هستیم از آن برخوردار نیستیم؟ اصلا مهم نیست که اینترنت طبقاتی برای یک عدهای نیاز واقعی باشد و برای بخش دیگری از جامعه نیاز نباشد بلکه همین اندازه که احساس تبعیض در جامعه به وجود میآید اقناع پذیری جامعه با دشواری مواجه میشود.
*در اظهارات و واکنشهایی که علیه برخی شخصیتها یا چهرههای سیاسی مطرح میشود و به اتحاد و وحدت جامعه آسیب میرساند، نیات حزبی و جناحی مطرح است یا پروژه نفوذ؟
این تجمعات خیابانی به رغم دستاوردهای بسیاری که دارد دو آفت نیز با خود به همراه دارد؛ یکی اینکه بعضیها توقعات مردم از جنگ را افزایش میدهند. مثلا فرض کنید ما یک تواناییهای محیرالعقولی را برای مردم تعریف کنیم و وقتی که این توان را تعریف و در واقع تبلیغ کردیم بعدا وقتی مردم با ۵ درصد کمتر از آن م واجه شوند احساس یاس و دلسردی میکنند؛ بنابراین به هیچ وجه نباید توقعات مردم از جنگ را افزایش داد؛ بلکه باید کاملا واقعی و روی زمین باشد. البته نیروهای مسلح ما دارای توانمندیهای بسیار قابل قبولی هستند که خود را در طول جنگ اخیر نشان داد. نکته دوم اینکه سر نخ دست تجمعات خیابانی را در اختیار دارند باید مراقبت کنند که هرگونه ایجاد اختلاف منجر به کاهش تابآوری جامعه میشود. یعنی شما وقتی که در یک تجمع خیابانی به یک چهرههایی که بالاخره مورد قبول بعضی از مردم هستند اهانت کنید یا علیه آنها شعار دهید طرفداران آنها اگر در بین آن جمعیت باشند یا از فردا شب نمیآیند و یا اگر حضور پیدا بکنند در مقام تقابل و مواجهه بر خواهند آمد و بالاخره هدفی که از جمع کردن مردم در خیابانها وجود دارد با تردید روبهرو میشود. همین دلیل به نظرم باید مراقبت کرد که این تجمعات خیابانی به این دو آفت دچار نشود.
