مهم این است که کجا مهمتر هستید
نویسنده کتاب «تئاتر کودکان و نوجوانان» گفت: هر آدمی دوست دارد مرکز توجه باشد و تشویق و طرفدار را دوست دارد اما مهم این است که کجا مهمتر هستید.داوود کیانیان در گفت وگو با ایرنا و در توضیح فعالیت این روزهای خود بیان کرد: این روزها بیشتر مطالعه میکنم و مینویسم چرا که کارم در زمینه پژوهش است؛ آن هم پژوهش در زمینه تئاتر کودک و نوجوان. پژوهش در این حوزه (تئاتر کودک و نوجوان) چیزی است که به شدت احساس میکنم جایش خالی است و ما به شدت به آن نیاز داریم. به همین دلیل سالهاست که تمام زمانم را در این حوزه متمرکز کردهام. وی در توضیح تعداد مکتوباتی که در این عرصه برجای گذاشته است، گفت: با نمایشنامهها بیش از صد جلد است اما امروز معتقدم اینها کمیت است و کمیت مهم نیست؛ چنانچه گاهی میبینید که نویسندهای یک یا دو کتاب دارد اما جهانی میشود چون کیفیت کارش خوب است؛ کار هنر کیفی است و ترازو نیست که بگوییم چندتاست. اگرچه زمانی آدم این گونه فکر میکرد که کمیت مهم است اما امروز فکر میکنم باید به کیفیت بیشتر اندیشید.نویسنده کتاب تئاتر کودکان و نوجوانان (۱۳۷۰) درباره ارتباطش با بهروز غریبپور (نویسنده و کارگردان تئاتر کودک) اظهار داشت: دوست هستیم و متاسفانه تاکنون باهم همکاری مشترک نداشتیم اما همیشه کارهایشان را دنبال می کنم؛ خود ایشان کار پژوهشی، تالیفی و ترجمه دارد و در بخش عروسکی کارهایشان قابل استفاده است و کمتر همانند ایشان داریم که در زمینه کار عروسکی تا به این اندازه فعال و همه جانبه باشد.کیانیان در پاسخ به این پرسش که آیا کار اجرایی هم انجام داده است گفت: تا سالهای ۷۳ و ۷۴ کار اجرایی و کارگردانی هم میکردم و آخرین کارم خروسک پریشان در مرکز تئاتر کانون پرورش فکری کودکان بود که این کار اجراهای بسیاری در تهران و شهرستانها داشت و از آن استقبال شد.نویسنده کتاب نگاهی گذرا به تاریخچه تئاتر کودکان در ایران؛ مقدمه کتاب بیست سال تئاتر (۱۳۸۱) ادامه داد: ولی بعد از آن چون عقیده داشتم که جای خالی پژوهش در تئاتر کودک وجود دارد، مسیرم را تغییر دادم.وی افزود: البته این مشکل (فقدان پژوهش) در همه بخشها وجود دارد چنانچه بخش تئاتر بزرگسال هم از پژوهش خالی است اما در تئاتر کودک این موضوع بسیار ضعیف است. اساسا هرکار کاربردی و اجراییای که بخواهد انجام شود اگر قبلش پژوهش نباشد به بیراهه میرود چون برنامه ندارد و نمیدانیم کجا هستیم و کجا میخواهیم برویم. نویسنده کتاب نمایش کودک (کتاب مربی برای اجرای نمایش خلاق وبازیهای نمایشی با کودکان ونوجوانان درمراکزآموزشی ۱۳۸۰) در پاسخ به این پرسش که چرا از دهه ۷۰ و پس از این که سالها پشتوانه پژوهشی داشتید دیگر کار عملی را از سر نگرفتید، گفت: بقیهاش را به عهده دیگران گذاشتم تا از جایی که من پژوهش را تمام کردم شروع کنند و جلو بروند، البته در کنار این کارها نمایشنامه هم نوشته و منتشر کردهام. این فضای کار مانند اقیانوسی است که هرچه بیشتر آن را میشناسی بیشتر درک میکنی که چه فضای گسترده است که خلأهایش پر نشده.کیانیان در توضیح این که در سالهای گذشته و همواره پیشنهادهایی برای بازیگری داشته است، گفت: هم بهواسطه برادرم رضا و هم کارگردانهایی که با من کار کرده بودند و هم کارگردانهای دیگر دعوت به بازیگری شدم اما هرکسی ویژگیهای خاصی دارد که برای من این ویژگیها در تئاتر محقق است و به دلیل معلم بودن این را در تئاتر کودک و نوجوان دیدهام به همین دلیل بر اینها متمرکز شدهام.وی افزود: چندین بار پیشنهاد داشتم. نقشهای مختلفی را پیشنهاد کردهاند اما من چون احساس میکنم کارم نیست قبول نکردم. آدم باید کاری را انجام بدهد که ضرورت دارد و در این شرایط از کارت لذت خواهی برد.مدیر مرکز تولید تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در سالهای ۱۳۶۹-۱۳۷۰ در پاسخ به این سوال که آیا دوست نداشتید در مرکز توجه باشید، خاطرنشان کرد: اتفاقا هر آدمی دوست دارد مرکز توجه باشد و تشویق و طرفدار را دوست دارد اما مهم این است که کجا مهمتر هستید.کیانیان گفت: بارها دیدهام که برخی با یکی دو کار بسیار مورد توجه قرار گرفتهاند و بعدا دچار افول شدهاند. به دلیل این که در جایگاه اصلی خودشان نبودهاند؛ برای لحظاتی درخشیده و بعد چه؟ آدم باید در جایی باشد که دائم بتواند کار و زندگی کند و لذت ببرد. من در این سن اصلا احساس تنهایی نمیکنم چون آنقدر کار برای انجام دادن هست که سالهای سال هم زنده باشم باز باید کار کرد.
