حقایقی درباره «سندرم پای بیقرار»
2 نوع سندرم پاي بيقرار وجود دارد. سندرم پاي بيقرار زودرس يا اوليه قبل از سنين 45 سالگي آغاز ميشود. علائم و نشانههاي سندرم اوليه، با مرور زمان وخيمتر ميشود. سندرم پاي بيقرار ثانويه يا ديررس بعد از 45 سالگي خود را نشان ميدهد و ممکن است ناشي از کمبود آهن، بارداري، استفاده از داروهاي خاص، نارسايي کليه يا آسيب طناب نخاعي باشد. علائم و نشانههاي اين سندرم نيز با سرعت بيشتري تمايل به وخيمترشدن دارند.
گاهي اوقات علائم سندرم پاي بيقرار در شب هنگام بدتر ميشود و بيخوابي ناشي از آن به علاوه عدم تمرکز ناشي از ظهور علائم در روز، نوسانات خلقي مانند افسردگي و ديگر مشکلات سلامت روان مانند اضطراب را بهدنبال دارد.
کافئين ميتواند آغازگر علائم سندرم پاي بيقرار باشد. مصرف کافئين، نيکوتين گاهي اوقات علائم سندرم پاي بيقرار را افزايش ميدهد. علائم با مصرف داروهايي مانند داروهاي درمان تهوع، سرماخوردگي و آلرژي بهعلاوه داروهاي قلبي، فشارخون بالا و افسردگي بدتر ميشوند.
ورزش به بهبود علائم کمک ميکند، اما بايد بهخاطر داشت که ورزشهاي شديد در اواخر شب ميتواند اثر کاملا معکوس داشته باشد. ديگر تغييرات شيوه زندگي مانند تکنيکهاي تمدد اعصاب، مديتيشن، يوگا، اولويتبندي بهداشت خواب و رعايت مواردي از جمله گرفتن حمام گرم، ماساژ پاها و استفاده از کمپرسهاي سرد يا گرم ميتواند تسکيندهنده علائم سندرم پاي بيقرار باشد.
