شغل اول‌تان تئاتر نباشد

داود فتحعلي بيگي، پيشکسوت عرصه تئاتر، سينما و تلويزيون است و به دليل فعاليت‌هايي که در عرصه نمايش‌هاي سنتي و آييني بالاخص تعزيه داشته به آقاي نمايش‌هاي ايراني لقب گرفته است. وي امسال به عنوان نويسنده با «مامور خيابان 92» به کارگرداني ميثم زندي در چهل و يکمين جشنواره تئاتر فجر حضور داشت. فتحعلي بيگي با بيان اينکه نمايشنامه‌اش را براي همه اقشار نوشته، گفت: وقتي چيزي مي‌نويسم وجوه اخلاقي و انساني را در نظر مي‌گيرم. چون تبليغ انسانيت خاص يک قشر معيني نيست.

وي با اشاره به فشار کاري هنرمندان در ايام جشنواره اظهار داشت: در جشنواره تئاتر فجر مجبوري با عجله کار کني. زمان صبح، يک بازبيني براي اجراها مي‌گذارند و بچه‌هاي گروه براي اجراي دوم انرژي‌هايشان مي‌افتد. بندگان خدايي که کارشان قرار است داوري بشود، اجراي سومي هم بايد داشته باشند. اين پيشکسوت عرصه تئاتر در پاسخ به اين سوال که چه نصيحتي براي جوانان تئاتري داريد، اظهار داشت: نصيحت من اين است که اول بروند يک شغل ديگر انتخاب کنند و تئاتر شغل دوم‌شان باشد. چون از طريق تئاتر نمي‌شود امرار معاش کرد و زندگي را گرداند. نه تنها از طريق تئاتر از طريق بازيگري هم نمي‌شود زندگي را اداره کرد. وي براي برگزارکنندگان جشنواره آرزوي موفقيت کرد و افزود: براي اين جشنواره هيچ وقت سياستگذاري ويژه‌اي نشده است. هر سال به تناسب اينکه چه کسي دبيرش باشد، برنامه‌ريزي مي‌کنند. چنين اتفاق فرهنگي مهمي بايد سياستگذاري اساسي و کلاني داشته باشد تا خروجي هايش در راستاي تعالي تئاتر کشور موثر واقع شود. همچنين براي نمايش ايراني حتما بايد سياستگذاري و ريل‌گذاري شود. فتحعلي بيگي در پاسخ به اين سوال که تئاتر چگونه مي‌تواند در عصر حاضر جايگاهش را حفظ کند گفت: نمايش‌هاي ايراني برآمده از نمايش‌هاي سنتي هستند. تلويزيون و سينما نمي‌توانند اين نوع نمايش را خوب نشان بدهد. ارتباط بايد به صورت زنده برقرار شود. شما در تئاتر به يک مکان واحد، هويت مجازي مي‌دهيد. يک سکو، يک جا به کوچه و يک جا به بازار و دربار تبديل مي‌شود. در سينما بايد لوکيشن داشته باشيد و برويد دربار و بازار را نشان دهيد. در تئاتر قرارداد شکل مي‌گيرد. اين ارتباط نفس به نفس خيلي مهم است. فتحعلي بيگي با تاکيد بر اينکه حضور در ميان جمعيت تماشاگران تاثير عاطفي و رواني زيادي دارد، توضيح داد: شما در ميان جمعيت تماشاگران شفا پيدا مي‌کنيد. اين بخش از ماجراي تئاتر خيلي مهم است. شما در تئاتر احساس زندگي مي‌کنيد. اين پديده تئاتر را جدا و منفک مي‌کند. به همين خاطر بايد رويش سرمايه‌گذاري صورت گيرد و از آن حمايت شود.