از دربی 99 خیلی لذت نبردم. دربی در بیشتر مواقع جذاب نیست و حساسیتها بر آن سایه میافکند. شاید این بار برگزاری جامجهانی قطر باعث شد تا سطع توقعمان بالا باشد. بازی از لحاظ فنی خیلی با بازیهای جامجهانی تفاوت داشت. میخواستند توپ را به هم پاس بدهند یا آن را مهار کنند، توپ چند متر فاصله میگرفت. در جامجهانی اما اصلا شرایط متفاوت بود و بازیکنان با تسلط کافی توپ را در مالکیت خود داشتند. پاسهای آبی و قرمزها خیلی متفاوت با کیفیت جهانی بود و به همین دلیل لذت زیادی نبردم. حسینی دروازهبان تیمملی است اما نتوانست دو توپ هوایی را رد کند و بازیکنان رقیب توانستند روی دو ضربه سر گل بزنند. 50 سال پیش رشیدی تا خط محوطه جلو میآمد اما حسینی نمیتوانست این کار را کند. در ضمن کسی که گولسیانی را باید مهار کند باید خودش سرزن باشد که اینگونه نبود. در صحنه گل دوم هم نباید استقلال کرنر میداد و حریف صاحب فرصت میشد. مهدی قائدی در زمین نبود و دلیلش را عدم توپگیری او میدانم. قائدی بازیکنی با کیفیت در حمله و ضعیف در دفاع است. پرسپولیسیها از کنارهها خوب حرکت میکردند و سانتر میکردند. ورود قائدی برای نفس کشیدن تیم و کاهش فشار بود. او وظایف خوبی نداشت و در دفاع کار کرد. استراتژی استقلال هم اشتباه بود و خیلی زود عقب نشست. بگذارید مثال بزنم. در بازی مقابل آمریکا اگر نیاز به برد داشتیم قطعا صعود میکردیم اما برای مساوی به زمین رفتیم و آن نتیجه رقم شد. آمریکا یک گل زد و دیگر توپ به سمت دروازه ما نیامد. قائدی آمد اما شرح وظایفش دفاعی بود. چه بهتر بود که چشمی میماند و با سرزنی به تیمش کمک میکرد. مربیان خارجی مربیان دانا و فنی هستند. پیشتر گفتهام باید ببینیم دور برگشت چه اتفاقی رقم میخورد زیرا کار سخت میشود. امیدوارم همه چیز به سود استقلال باشد. تکرار قهرمانی دور از دسترس نیست. تیمهایی چون استقلال، پرسپولیس و سپاهان و گلگهر با یک شکست و برد رتبهشان در جدول تفاوت پیدا میکند. در شهرآورد هم ممکن بود با برد استقلال همه چیز تغییر کند که این اتفاق نیفتاد.