تجربه اماراتی حاصل نگاه، مطالعه و برنامهریزی است و آنطور که برخی معتقدند، از روی شانس یا بر پایه ثروت نفت ساخته نشده و از زوال و پسرفت سایرین بهرهای نبرده است. شیخ محمد میگوید: «میگویند شانس به دبی رو کرد، شرایط مساعد را برای آن ایجاد کرد و همهچیز به نفع آن تغییر کرد. من میگویم که وقتی میخواهند تلاش شما را کوچکنمایی کنند، موفقیتتان را به شانس نسبت میدهند. داستان دولت امارات و دبی با داستانی پر از کار، سختکوشی، همت و تلاش و مقاومت دربرابر سختترین شرایط غنی شده است. خانههای ما چند دهه پیش بدون آب و برق بود و خیابانهایمان پوشیده با جادههای خاکی مثل تلماسه بود که باد مدام ذرات خاک را جابهجا میکرد، مدارس ما زیر درختان و سایه درختان دایر میشد و بندر ما یک اسکله کوچک در یک خور کمعمق بود و فرودگاه ما تا اوایل دهه شصت، یک باند خاکی بود.... دبی با چشمانداز محمد بن راشد، عناصر کار و زندگی شایسته را برای این افراد و خانوادههایشان فراهم کرد. در آن زمان، بهتازگی شهرهای تجاری متخصص در اینترنت، رسانه، مالی، سلامت و غیره را راهاندازی کرده بود و سپس املاک خود را در اختیار مالکیت خارجی قرار داد و در زیرساختها، هواپیما (هوانوردی) و گردشگری سرمایهگذاری کرد. آن چیزی را که میخواست داشت؛ زیرا طی چند سال از یک مرکز منطقهای به یک مرکز جهانی پررونق، متفاوت، کمنظیر و بانشاط تبدیل شد.»