ماه مهر و عوارض بی‌مهری‌هایش

مهر امسال پس از تقریبا دو سال برگزاری مجازی کلاس‌های درس، شروعی متفاوت را به‌همراه خواهد داشت، شروعی که هنوز اجرا و ارائه و اثربخشی آن به خوبی مشخص نیست! دانش‌آموز بناست دوباره نظمی در کار و رفتارش پیدا شود و کلاس حضوری را بپذیرد. او که فضای مجازی، صاحب گوشی‌اش کرد و دلبستگی و وابستگی به آن، ارمغان لحظه‌هایش شد، بناست دوباره محتوا و کلاسی کلیشه‌ای را ادامه دهد. او که بنا بود استفاده از گوشی در او مدیریت شود، از همان دوره اول مدرسه یعنی دوره ابتدایی، وابسته گوشی شد و به اندازه‌ای مدل‌های گوشی برایش پرجاذبه شد که لحظه‌ها و افکارش را این وسیله، تحت الشعاع قدرت خودش قرار داد. کاری که اگر نهاد آموزشی‌مان با برنامه و مطالعه انجام می‌داد، اثرات مخرب کمتری را به‌همراه می‌داشت. مساله دیگر، درصد بسیار بالای رتبه‌های تک رقمی کنکور امسال بود که مربوط به مدارس غیردولتی می‌شد و ارمغانی جز نمره منفی برای این نهاد را به‌همراه نداشت. اگر چه برنامه‌ریزان سیستم آموزشی ما به راحتی از کنار این مساله گذشتند. تغییرات عوامل اداری، آموزشی که شاید کم و بیش در دوره‌های مختلف نتیجه تغییر دولت‌ها بوده نیز، آسیب دیگری بود که همچنان بر دامان این نهاد خودنمایی می‌کند. گروه و تفکر جدید، افرادی را در کنارشان می‌آورند که مانند آن‌ها بیندیشند و به گزینه آنها رأی داده باشند و در راستای اهداف آن‌ها پیش روند بی‌آنکه توجه لازم به این مهم داشته باشند که اولویت این نهاد با آموزش است و همیشه آموزش در انزوایی قرار می‌گیرد. انگار ورود به این مسائل، آموزش و پرورش را به نقصانی مداوم گرفتار کرده است که اگر به آن توجه نشود، آموزش را از اعتبار خواهد انداخت. آخرین مساله‌ای هم که مهر را درگیر خود کرد، بحث رتبه بندی معلمان بود که هنوز به منصه ظهور نرسیده است. اعلام بی‌دلیل بارگذاری مدارک، اولین رفتار تعجب‌آور مسئولین این نهاد بود که منطقی به نظر نمی‌رسید. تمدید مداوم بارگذاری، به‌رغم تاکیدهای زیاد بر این مساله که این تاریخ تمدیدی به‌همراه ندارد، امیدِ به اجرای سرِ وقت این قانون را با بدبینی همراه کرده است. به هر حال، مهری دیگر از راه رسیده و کم و کیف آن به برنامه‌ریزی‌هایی نیاز دارد که اثرگذاران باید بدان فکر کنند.