آخرين مطلبي که درباره مسأله اخراج اساتيد از دانشگاهها ديدم، اظهارنظر محمود احمدينژاد است. جالب اينکه از من هم در کنار آقايان دکتر آرش اباذري و دکتر رضا اميدي نام برده و به اخراجشان اعتراض کرده است. مشروح سخن ايشان هم در فايلي حدود 10 دقيقه منتشر شده است. جناب رئيسجمهور سابق اصلاً به روي خودشان نميآورند که محمد فاضلي بار اول در سال 1390 در دولت ايشان از دانشگاه مازندران اخراج شد. ايشان به نفعشان هم نيست که به خاطر آورند امثال دکتر حسين بشيريه و شماري ديگر از اساتيد در دولتهاي اول و دوم ايشان از دانشگاه رانده شدند. حافظ شيرازي سروده بود «واعظان کاين جلوه در محراب و منبر ميکنند/ چون به خلوت ميروند آن کار ديگر ميکنند.» حالا حکايت محمود احمدينژاد است. مشکلتان اين است که «چون به قدرت ميرويد آن کار ديگر ميکنيد.» انصافاً دردي است گلوگير که اولين بار در دولت محمود احمدينژاد اخراج شوي، همه مسير زندگي علميات که برايش فکر کرده بودي به هم بريزد، جريان زندگي عوض شود؛ و درست ده سال بعد همان آدم، دومين اخراجت از دانشگاه را بهانه کند تا به همان رياکاريهاي سابقهدارش ادامه دهد. آقاي احمدينژاد مصداق کامل اين جمله هستيد: «ما را به خير تو اميد نيست، شر مرسان.» فلاکت از عصر تو باريدن گرفت.