آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

هر چقدر که فکر کردم، ديدم واقعا هيچ چيزي به‌جز اين بيت شعر «آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا» نمي‌تواند مصداق صحبت‌‌هاي ديروز رئيس‌جمهور باشد. دفاع روحاني از وزير ارتباطات با درنظرگرفتن اينکه وي تمايلات پوپوليستي هم دارد، انصافا ارزشمند بود. دفاع رئيس‌جمهور از برجام قابل تحسين بود، ولي حالا چرا؟ «بي‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا؟... نازنين اين زودتر مي‌خواستي، حالا چرا؟» واقع مطلب آن است که آقاي روحاني فرصت‌هاي عظيم و گرانبهايي را از دست داد. اگر ايشان اين سخنان را بعد از انتخابات 96 بيان کرده بود يا اگر يک‌دهم صحبت‌هاي ديروز خود را شش‌ماه يا حتي يک سال بعد از انتخابات 96 بيان کرده بود، امروز آنقدر بغض و کينه نسبت به آقاي روحاني و اصلاح‌طلبان به وجود نيامده بود. بسياري از ما مي‌دانيم که رئيس‌جمهور چه ميزان اختيارات دارد. بسياري از ما مي‌دانيم که در اصل 113 قانون اساسي و اصول مربوط به رياست‌جمهوري که مي‌گويد رئيس‌جمهور فرد دوم نظام است، چقدر در اجرا محدوده حرکتي دارد. اما همواره اين سخن را خطاب به ايشان گفته‌ام که، آقاي روحاني ما مي‌دانيم که چه شما و چه رئيس‌جمهورهاي قبل از شما قدرت و اختياري محدود در چارچوب قانون داشتند. ما مي‌دانيم که قدرت رئيس‌جمهور به چه ميزان است، اما آقاي روحاني ما از شما انتظار داشتيم که درباره اين مسائل با مردم زودتر و صريح‌تر سخن بگوييد. اين کمترين کاري بود که مردم از شما انتظار داشتند تا انجام دهيد. در اولين سخنراني با مردم که اسم آن را صحبت با مردم بعد از رياست‌جمهوري گذاشته بوديد، در تلويزيون صحبت‌هايي را بيان کرديد که فرداي آن روز نامه سرگشاده‌اي را به محضر جنابعالي نوشتم و از شما سوال کردم که چرا شما با مردم شفاف سخن نمي‌گوييد؟ اين نوع صحبت کردن با مردم ادامه پيدا کرد و هيچگاه مسائل و مشکلات جدي کشور را در اين 3سال و نيم گذشته با مردم دقيق و بي‌پرده در ميان نگذاشتيد. در هر زماني در مقابل تندروها کوتاه آمديد. به تعبيري شايد فکر مي‌کرديد آنها رويه خودشان را عوض کنند. اکنون که در آخرين ماه‌هاي دولت خود هستيد، پاي اصول و موازين ايستادگي بيشتري داشته باشيد. با اينکه عده زيادي از 24ميليوني که به شما راي دادن مساله مهمي برايشان اولويت داشت، اما بعد از 29 ارديبهشت 96 يکبار هم درباره وعده‌هاي سياسي صحبتي نشد. به‌عنوان کسي که مسئوليت اجراي قانون اساسي را دارد حتي يکبار هم پيرامون مشکلات فرهيختگان، نويسندگان و روشنفکران اين کشور سخني به زبان نياورديد. بنابراين اي کاش آنچه را ديروز بيان کرديد خيلي خيلي زودتر از اينها بيان مي‌کرديد. اي کاش موضعي را که ديروز نشان داديد خيلي زودتر از اينها نشان مي‌داديد.