من در «بوی پیراهن یوسف» پدر شهید بودن را باور کردم

بازيگر فيلم «بوي پيراهن يوسف» گفت: من در فيلم «بوي پيراهن يوسف» پدر يک شهيد بودن را باور کرده بودم و به همين دليل با تمام وجودم «دايي غفور» را بازي کردم، اگر امروز سينماي دفاع مقدس خالي از قهرمان شده به‌خاطر آن است که بازيگران نقشي که بازي مي‌کنند را باور ندارند. علي نصيريان پيرامون دليل محبوبيت هميشگي فيلم سينمايي «بوي پيراهن يوسف» اظهارکرد: از نظر من اينکه مردم هنوز اين فيلم را مي‌بينند و لذت مي‌برند خلوص و صميميتي بود که در آن اثر جاري بود، تمامي عوامل با عشق و علاقه و صادقانه فيلم را ساختند و ماحصلش هم اثري شد که سال‌ها مي‌تواند مخاطب داشته باشد. وي درباره دليل کمرنگ‌شدن عنصر قهرمان در فيلم‌هاي دفاع مقدسي را اينگونه تشريح کرد: به‌عنوان مثال قهرمان فيلم «بوي پيراهن يوسف» کاراکتري بود که من ايفا مي‌کردم، اگر آن شخصيت قهرمان مردم شد و همه با وي همذات‌پنداري مي‌کردند اين بود که خود من آن شخصيت را باور کرده بودم. بازيگر فيلم سينمايي «بوي پيراهن يوسف» در همين رابطه اضافه کرد: من به‌عنوان بازيگر شخصيت «دايي غفور» را باور کرده بودم، وقتي من به‌عنوان يک بازيگر نقشم را باور کنم مخاطب هم مرا باور مي‌کند. نصيريان در همين رابطه خاطرنشان کرد: من در فيلم «بوي پيراهن يوسف» پدر يک شهيد بودن را باور کرده بودم و به همين دليل با تمام وجودم «دايي غفور» را بازي کردم، اگر امروز سينماي دفاع مقدس خالي از قهرمان شده آن است که بازيگران نقشي که بازي مي‌کنند را باور ندارند، در صورتي‌که بايد خود آن نقش شوند.