تيمهاي استقلال و الشرطه عراق روز يکشنبه مقابل هم قرار گرفتند. بهنظرم اين ديدار بازي بدي نبود، اما نبايد انتظارات را از نمايندگان ايران بالا برد. امکانات، برنامهريزي و نقلوانتقالات تيمهاي ايراني با ساير کشورهاي آسيايي قابل مقايسه نيست. استقلال ميتوانست در اين مسابقه به پيروزي برسد، اما بدشانسي آورد. نامجومطلق دستيار فرهاد مجيدي در استقلال بود و تجربه حضور در تيمهاي ديگر را هم دارد، اما شرايط ليگقهرمانان آسيا با ليگ داخلي ايران يکي نيست. فوتبال ايران بيپايه و اساس است. بهغير از عراق که وضعيتي مشابه ايران دارد، باشگاههاي عربستاني، اماراتي و قطري، سرمايهگذاري خوبي روي فوتبال کردهاند. آنها برعکس ايران، از مديران قوي استفاده ميکنند. فوتبال ايران درآمدزايي ندارد و فقط هزينهبر است. چمن ورزشگاه الجنوب قطر مانند سراميک بود در حاليکه در استاديومهاي ما چنين چيزي مشاهده نميشود. استقلال نيمهاول سردرگم بود و ما حتي نماينده عراق را هم شکست نداديم. شهرخودرو هم با چنين مشکلي روبهرو بود. آنها نتوانستند الاهلي امارات را که چندان وضعيت جالبي ندارد، شکست دهند. در ايران کار برنامهريزي شده وجود ندارد و تنها بر حسب شانس، اتفاق و تعصب بازيکنان، بعضي موفقيتها بهوجود آمده است.