چالشهای داروسازان در سالِ بدِ داروخانهها
دبیر انجمن داروسازان تهران مهمترین چالش های داروسازی در کشور را مورد اشاره قرار داد و در عین حال امسال را بدترین سال برای فعالیت داروخانهها دانست؛ چراکه کاهش فعالیت مطبها در شرایط کرونا، کاهش نسخ ورودی به داروخانه ها را به دنبال داشته است. دکتر محمدرضا دری ضمن تبریک روز داروساز، گفت: در استان تهران حدود ۶۵۰۰ تا ۷۰۰۰ نفر داروساز داریم که از این تعداد حدود ۲۷۰۰ داروخانه وجود دارد که حدود ۴۰۰۰ نفر داروساز در این داروخانهها درگیر فعالیت هستند.وی افزود: سایر داروسازان در بخش صنایع داروسازی، صنایع غذایی، مدیریتهای نظارت بر امور مربوط به فعالیت صنایع، داروخانهها و شرکتهای توزیعی هستند و برخی داروسازان ما در صنعت پخش هم فعالیت سازندهای دارند. البته در بخشهای پژوهشی و علمی هم داروسازان ما در ارتباط با شرکتهای دانشبنیان و ساخت تجهیزات پزشکی و فرآوردههای دارویی و مکملهای غذایی و دارویی فعالیت گستردهای دارند؛ به طوری که شاید بتوان گفت که یکی از علل مهمی که در کشور نیاز چندانی به واردات در این حوزهها نداریم، به دلیل فعالیت داروسازان است که این فعالیتها باعث شده که برای کشور هزینه سرباری ایجاد نشود و در یک حداقل ارزبری صنعت داروسازی بتواند خدمات بالایی را با ارزش افزوده زیاد برای کشور داشته باشد.دری با اشاره به مهمترین چالشهای داروسازان در کشور، گفت: در حوزه داروسازی چالشهای زیادی وجود دارد؛ به عنوان مثال در حوزه واردات تسهیل انتقال ارز و کالا و عملیات تسهیل در امور گمرکی کشور، میتواند کمک کند که مواد اولیه به موقع به دست کارخانجات داروسازی برسد و مردم دچار چالشهای کمبود دارو نشوند. همچنین در حوزه بیمارستانی و تجهیزات پزشکی نیز به همین صورت است. اگر بانک مرکزی و امور گمرکی کشور توجه ویژهای به این بخش نداشته باشند، در آینده نزدیک میتواند ما را دچار چالش کند. به هر حال دارو یک کالای استراتژیک و حیاتی است که اگر نگاه ویژهای به آن نداشته باشیم، مردم را دچار کمبودهای خاصی خواهد کرد. بر این اساس درخواست نگاه ویژهای در این زمینه داریم.وی ادامه داد: در عین حال درخواست ما از سیاستگذاران سلامت کشور این است که برنامه درازمدتی را که انجمن داروسازان ایران در تمامی ابعاد چه در بخش داروخانه، چه در بخش صنعت و چه در زمینه الگویی که برای پرورش داروسازان جوان تدوین کرده، در نظر داشته باشند. اگر از هم گسیختگی که به ویژه در بخش آموزش داروسازی کشور وجود داشته، ادامه یابد، دچار مشکل میشویم. با تعریف نکردن اقدامات ویژه و تخصصی برای شاغلین جدید داروسازی کشور، نمیتوانیم آنها را در جایگاه خودشان ببینیم و هزینه گزافی را که در آموزش این افراد انجام شده، از دست میدهیم. دری تاکید کرد: از ابتدای دوره دانشجویی داروسازی تا زمان دریافت دکترا، حدود شش سال زمان میبرد و هزینههای زیادی را به ویژه در بخشهای دولتی به دنبال دارد. حال اگر نتوانیم جایگاه کاری مناسب را برای نیرویی که تربیت میکنیم، برنامهریزی کنیم، قطعا جذب بازارهای کار خارجی شده و عملا ما برای کشورهای خارجی نیرو تربیت کردهایم و سرانه آموزشمان را از بین بردهایم. این کار با برنامهریزی برای داروسازان قابل پیشگیری است.
