منافع ملي يا تسويه‌حساب سياسي؟

با هر رويکردي که به رفتار تندروها در جلسه ديروز مجلس نسبت به وزير امور خارجه نگاه کنيم نمي‌توان از منظر منافع ملي هيچ توجيهي براي آن دست و پا کرد. واقع مطلب اين است که تندروها ديروز در مجلس نشان دادند اساسا چيزي به نام منافع ملي در اولويت نخست آنها در عمل نمي‌بينيم. همين‌قدر که بتوانند تسويه‌حساب سياسي کنند و به طرفدارانشان بگويند ببينيد ما چقدر انقلابي هستيم، چگونه کشيده بر صورت دولت روحاني مي‌زنيم، ظريف را به صلابه مي‌کشيم و چگونه دمار از روزگار کساني که دو سال مذاکره کردند و برجام را نوشتند در مي‌آوريم. برايشان کافي است. تنها مساله‌اي که براي آنها مطرح است دادن پيام، مانور و ژست سياسي در نزد طرفدارانشان است. اينکه در نتيجه رويکرد، و موضع آنان و کشيدن فرش از زير پاي وزارت امور خارجه از نظر منافع ملي چه مشکلات و هزينه‌هايي براي کشور به‌وجود مي‌آيد ذره‌اي برايشان اهميتي ندارد. فراموش نکنيم که اساسا از سال 92 که آقاي حسن روحاني نخستين دولتش را تشکيل داد و مهم‌ترين مساله دولت اول ايشان مذاکرات هسته‌اي بود، چگونه تندروها هر تيغ و تيشه‌اي که مي‌توانستند بر سر راه مذاکرات هسته‌اي زدند. فراموش نمي‌کنيم که وقتي ظريف با جان‌ کري دست داد در ايران تندروها چه غوغايي به راه انداختند که اي واي وزير خارجه ايران با وزير خارجه آمريکا دست داده است. بعد در آبان سال 92 در محل سفارت سابق آمريکا جمع شدند و نام خود را دلواپسان گذاشتند. از آن روز رسما با مذاکرات مخالفت ورزيدند و نهايتا پس از دو سال که تيم مذاکره‌کننده ايراني به رهبري محمدجواد ظريف توانست به توافق هسته‌اي برسد، به‌رغم اينکه فضاي بعد از برجام فضاي به نسبت مثبتي بود و صدها کمپاني بزرگ و کوچک غربي، ژاپني، کره‌اي به ايران آمده بودند اما تندروها در تخريب برجام از هيچ تلاشي فروگذار نکردند. هنوز جوهر برجام خشک نشده بود که برخي اقدامات داخلي موجبات بدبيني و تخريب برجام را فراهم آورد. از تيرماه 94 که برجام به امضا رسيد هر مخالفت و مانعي که توانستند سر راه برجام به‌وجود آوردند تا کار آنها را تندروي ديگري به نام دونالد ترامپ در سال 96 تکميل نمود و آمريکا از برجام خارج شد. جالب است وقتي که کشور و 85ميليون نفر مي‌بايستي هزينه تندروي و موضع‌گيري‌هاي آنها را بپردازند و زمان پرداخت هزينه مي‌رسد تندروها پنهان مي‌شوند و انگشت اتهام را به سمت آقايان روحاني و ظريف نشانه مي‌روند. جالب است که آنها ناخواسته از هيچ تلاشي به منظور برهم زدن رابطه ايران با غرب و افزايش تحريم‌ها عليه ايران ‌فروگذار نمي‌کنند و بعد که وضع کشور خراب مي‌شود، صادرات 1ميليون بشکه‌اي نفت در روز به زير 100هزار بشکه مي‌رسد که تازه بهاي آن را نيز نمي‌توانيم به سادگي وارد کشور نماييم آنها خود را پنهان مي‌کنند. وقتي وضع کشور اينگونه مي‌شود که ميليون‌ها نفر بيکار شده، رکود اقتصادي به‌وجود مي‌آيد، تورم به 50 درصد مي‌رسد و نيمي از بودجه هزينه‌هاي کشور دولت را با کسري مواجه کرده و نوبت به مسائل و مشکلاتي مي‌رسد که در نتيجه سياست‌هاي آنها به‌وجود آمده آن وقت انگشت اتهام را به سمت روحاني، ظريف و نوبخت مي‌گيرند که سياست‌هاي شما کشور را به اين روز انداخته است. خداوند منان را سپاسگزاريم که يک سال ديگر دولت روحاني به پايان مي‌رسد. آن وقت بايد ببينيم که تندروها با اين همه مشکلات و مسائلي که سياست‌هاي انقلابي آنها براي کشور به‌وجود آورده چه چاره‌اي مي‌خواهند بينديشند؟