والدين اگر ميخواهند کودک وعدههاي اصلي غذايي، يعني صبحانه، ناهار و شام را با اشتها بخورد، نبايد خسته و خوابآلود دورميز يا سرسفره بنشيند. خانوادههايي که اجازه ميدهند بچهها تا پاسي از شب بيدار بمانند و همواره او را با کارتون و برنامههاي تلويزيوني سرگرم ميکنند، فرزندان آنها رشد کامل نداشته و اشتهاي چنداني به غذا ندارند در نتيجه روند رشد مناسبي را طي نخواهند کرد. از دادن نوشابههاي رنگارنگ، هلهوهوله، شکلات و بستنيهاي رنگي، چيپس و پفک که فاقد موادمغذي لازم و داراي مواد نگهدارنده با طعم و رنگدهندههاي مختلف يا بسيار شور يا شيرين و چرب هستند، خودداري شود. هر ماده بيارزشي اگر بيش از 6 تا 8بار در ماه به کودک عرضه شود، چنان وي را وابسته ميکند که تمام عمر قادر به کنارگذاشتن آن نخواهد بود. والدين بايد محيط آرام و در عين حال شادي هنگام صرف وعدههاي غذايي براي کودک فراهم کنند. در حضور کودک راجع به نحوه غذاخوردن يا نخوردن فرزندتان با مادران ديگري که کودک همسنوسال دارند صحبت و ابراز خوشحالي يا تاسف و دلتنگي نکنيد، وي نبايد متوجه شود با نخوردن غذاهاي موجود ميتواند خود را در کانون توجه بيشتر پدر و مادر و خانواده قرار دهد و خواستههاي خود را از اين طريق عملي کند. از طرفي، هرگونه ابراز شادي و قدرداني نيز موجب خواهد شد کودک پرخور و چاق شود. الگوي مصرف موادغذايي در بين کودکان همسنوسال و همجنس متفاوت است، بلکه رفتارهاي غذايي آنها نيز غيرقابل پيشبيني بوده و ممکن است کودکان مدتها غذايي را با ميلورغبت بخورند، ولي از خوردن غذاي موردعلاقه خود خودداري کنند، اين عکسالعمل اغلب موقتي و زودگذر است، بهشرط آنکه مادران هيجانزده نشده و بهزور کودک را وادار به خوردن آن نکنند، زيرا در اينصورت عدم ميلورغبت آنها ماندگار خواهد شد يا اشتهاي کاذب و پرخوريهاي دائمي جايگزين احساس گرسنگي واقعي ميشود. با کميدقت و حوصله ايجاد عادات غذايي خوب و ارزشمند امکانپذير ميشود. کودکان تمايلي به غذاهاي تند، تيز و پرادويه ندارند و چنين غذاهايي آنها را بياشتها ميکند. همچنين دسر، شيريني و شکلات نبايد بهطور مداوم و بيشاز اندازه به کودکان داده شود، آنها بيشتر تمايل دارند از گوشتهاي چرخکرده، ميوه و تکه غذاهايي مثل کتلت، همبرگرخانگي، شامي و برشهايي که با دست کوچک آنها قابل لمس و برداشتن باشد، استفاده کنند. خود را در مقابل شيرينکاريها يا اشتباهات کودکانه بچهها، کنترل کنيد.