خودقرنطینگی گروههای پرخطر راهکار مقابله با کرونا
بر اساس استنادات علمی و شواهد تاریخی، یکی از راهکارهای اساسی برای مقابله با کووید ۱۹ شناسایی به موقع و جداسازی گروه های پرخطر است، این اقدام را می توان بر اساس مطالعات بومی، انجام داد، به عبارتی در شرایط فعلی خود قرنطینگی گروههای پرخطر، میتواند نقش موثری در مهار بیماری کرونا داشته باشد. در شرایط فعلی، برنامهریزی برای خودقرنطینگی این افراد، امری لازم و ضروری است که باید در دستور کار مسئولان قرار گیرد. در حال حاضر این گروه ها بیشترین درصد بستری در بیمارستان و مرگومیر ناشی از کرونا را به خود اختصاص دادهاند. گروههای پرخطر، باید کمترین حضور در بیرون منازل و اماکن عمومی را داشته باشند و تمهیدات فاصله گذاری برای آنان با شدت و قوت اجرا شود. ارائه آموزشهای لازم به آنان، اعضای خانواده و اطرافیان نکتهای اساسی است که باید انجام شود. دولت باید از این گروهها که جمعیتی بسیار کمتر از تمام هموطنان را شامل میشوند، حمایت مالی کند، به عبارتی برای معاش و زندگی آنها بودجه مناسب در نظر بگیرد.مراکز بهداشتی، سازمانهای حمایتی و داوطلبان سازماندهی شده به شکلی برنامهریزی شده به محل سکونت این افراد مراجعه و خدمات لازم
را در اختیار آنان قرار دهند. هرچند تابآوری این گروهها برای اقامت طولانی در منزل نسبت به سایر افراد بالاتر است؛ اما اقدامات لازم برای محافظت از سلامت روان آنان نیز لازم است که باید انجام گیرد. دریافت خدمات لازم از جمله تهیه مایحتاج، ویزیت مرتب پزشک و تامین داروهای مورد نیاز آنها یکی از دلایل مهم خروج این افراد از منزل است که آنان را در معرض خطر قرار میدهد، با برنامه ریزی مناسب می توان پاسخگوی این نیاز گروههای پرخطر بود.افزایش ظرفیت تستهای تشخیصی برای شناسایی بهتر افراد مبتلا یا مشکوک یکی دیگر از راهکارهای اساسی کنترل بیماری است که این موضوع باید در دستور کار قرار گیرد تا بیماران در اسرع وقت شناسایی و اقدامات درمانی برای آنان انجام شود. جمعبندی اطلاعات موجود نشان میدهد که تاکنون کمتر از ۱۸ درصد مردم ایمنی در مقابل بیماری را پیدا کردهاند. هرچند این عدد در مقایسه با نتایج آزمایش های انجام شده روی جمعیتهای بزرگ در برخی کشورها که حدود ۵ تا ۱۰ درصد گزارش کردهاند، فاصله دارد. رعایت توصیههای مسئولان از جمله جلوگیری از تردد غیرضروری، حضور نیافتن در محل عمومی شلوغ، استفاده از ماسک در محل های شلوغ، شستن
مرتب دست با آب و صابون، در پیشگیری از بیماری بسیار موثر است. بدیهی است توصیههای پیشنهادی برای مقابله با کرونا باید در اسرع وقت مورد کارشناسی دقیق قرار گرفته تا با توجه به ظرفیت های موجود، به سرعت، اجرایی شوند. اپیدمیهای حاد پیشرونده منتظر نمیمانند تا کشورها سرفرصت برنامهریزیهای خود را به عمل آورند و با فراهم آوردن مقدمات و رعایت سلسلهمراتب و گذراندن تشریفات وقت گیر اداری، بیماری را کنترل و خاموش کنند. روند سریع تغییرات اپیدمی کرونا در بسیاری موارد موجب از دست رفتن فرصتها میشود و این بیماری جوامع و کشورها را درمینوردد.در شروع اپیدمی کرونا لازم بود مناطق آلوده را قرنطینه کنیم، اما بعد که ویروس بسیاری از شهرها را آلوده کرد باید لااقل به شکلی جدی از شهرهای غیرآلوده محافظت میکردیم که این روند با کندی انجام شد. شرایط سخت اقتصادی باعث شد فاصلهگذاری اجتماعی را کمرنگ کنیم و با عنوان دادن فاصلهگذاری هوشمند، فضای جدیدی برای جولان دادن اپیدمی فراهم کنیم. آستانه تحمل مردم برای طولانی شدن قرنطینه و به عبارتی در خانه ماندن، محدود است. برخی کشورها بهرغم حمایت مناسب معیشتی، اصرار بر خانه ماندن داشتند که
مردم آن کشورها زبان به اعتراض گشوده و خواهان لغو این مقررات شدهاند. مطالعات انجام شده نشان میدهد تا زمانی نامشخص باید میزبان این میهمان ناخوانده یعنی اپیدمی کووید ۱۹ باشیم. این بیماری واکسن ندارد و تا زمان کشف و در دسترس قرار گرفتن مردم دنیا به واکسن موثر زمان نسبتا طولانی پیشرو دارند. درمان مشخص و استانداردی هم برای مبتلایان نداریم و کادر بهداشتی درمانی به خاطر فشار بالای کار در چند ماه اخیر دچار فرسودگی و خستگی مفرط شغلی شدهاند. از طرف دیگر گزارش روزانه آمار، به خصوص مرگ ناشی از بیماری، احساسات جامعه را جریحهدار و روزانه دهها خانواده را در کشور داغدار میکند. ضمن آنکه هر روز خبری از اقصینقاط کشور مانند خوزستان و لرستان و سیستانوبلوچستان به گوش میرسد که اپیدمی دوباره شعله ور شده و روند افزایشی مجدد پیدا کرده است. امیدواریم با انجام اقدامات سنجیده و علمی شاهد کاهش مرگ و بستری ناشی از کووید ۱۹ باشیم که این موضوع علاوه بر اینکه میتواند افتخاری برای کشور باشد، سبب کاهش بار اپیدمی و در کنار آن گردش چرخ اقتصادی با کمترین هزینه شود.
