رفتار ترکيه با کرونا چگونه است
ادامه از صفحه اول/ شايد حتي سرنوشت ميليونها شهروند ترکيه هم که الان به دليل سياست مکتوم سازي خبر شيوع کرونا در کشورشان تحت آموزشهاي لازم و هشدارهاي پزشکي - بهداشتي قرار نگرفته اند هم که در معادله سياست ورزي اهل سياست با تهديد همه گيري روبرو هستند، رنگ ديگري پيدا ميکند. اينجا اصلا سخن از آن سوي خبرها نيست که الان دو هفته اي است يک بيمارستان خاص در يک شهر پرجمعيت پذيرايي مبتلايان به کرونا شده که نه از مرز همسايه شرقي گذر کرده اند و نه با اتباع ايراني آميخته بودند. حتي لازم نيست از پيشنهاد به يک تاجر ترک تبار بزرگ مقيم آلمان ياد کنيم که سفارش خريد فوري ميليونها ماسک بهداشتي صورت را از مقامات بهداشتي سرزمين مادري اش گرفته و چون ديده تهيه در اروپا پر هزينه و تحويل زمان بر است، اکنون در پي برقراري ارتباط با شرکتهاي توليد ماسک در ايران، همان همسايه شرقي مسلمان برآمده که از قضا تهديدش ناميدند! بازي طبيعت يا اراده الهي گاه چنان آموزنده و تلخ از انسان انتقام ميگيرد که باورنکردني است. پرسش واقعي آن است وقتي در دسامبر 2018 رئيس جمهور ترکيه در مقابل همتاي ايراني خود و ميليونها ايراني و ترک همدل و همسايه شعر حافظ «درخت دوستي بنشان که کام دل ببار آرد/ نهال دشمني برکن که رنج بيشمار آرد» را به فارسي خواند و به ترکي ترجمه کرد، آيا به معناي آنچه خوانده بود باور داشت؟ قرنهاست ميگويند «تاريخ قاضي سخت گير و بيرحمي است». اکنون تاريخ تجربه رفتاري تلخي را ثبت کرده است و نويد شومي از روزهاي سخت براي ملت همسايه مسلمان و دوست ما ترکيه در دست و پنجه کردن با اهريمن کرونا را در شرايطي ميدهد که ممکن است مردم آن کشور بدون آمادگي و هشدارهاي معمول بشدت آلوده کند. کرونا در ترکيه از مرز شرقي وارد نشد، سياست انسداد مرزي و برخورد تبعيض آميز با ايرانيان که با اغراض سياسي تمهيد شد اگرچه خاطره اي تلخ از کاشت نهال دشمني و برکندن درخت دوستي با ايران را در تاريخ روابط ترکيه با ايران و ايرانيان ثبت کرد اما ساحت ملت ما را از اتهام انتقال و شيوع بيماري هولناکي که بشريت را تهديد ميکند، مبرا ساخت. براي نگارنده يقين است که کرونا از مرزهاي غربي هم وارد ترکيه نشد بلکه اين اهريمن بسيار خاموش و خفته وقتي مرزهاي ترکيه را درنورديد که برخي از اهالي سياست آن کشور مرز اخلاق را ناديده انگاشتن و براي اغراض سياست داخلي خود برچسب اتهام را به ملت همسايه زدند. بهرغم اين تجربه تلخ ماندگار در مناسبات دوجانبه، ترکيه يک همسايه مهم، يک دوست و يک عضو در جامعه بشري است که به ما درباره آن دو توصيه شده است. نخست «الجار ثم الدار»و ديگر « بنيآدم اعضاي يکديگرند...»، هرچه بوده نبايد سبب شود ما در اين روزهاي تلخ و سختي که عارض ملت شريف و مظلوم ايران شده است نسبت به سرنوشت همسايه مسلمان خود و سرنوشت جمعي بشر در مسير مبارزه با اهريمن کرونا مرز اخلاق را درنورديم. شکست کرونا عزم جهاني و همبستگي بشري را طلب ميکند پس فرا بگيريم بقول ناصرخسرو با اين منطق «سخن راست» کنيم.
