مهجوریت اخلاقی و بیتفاوتی اجتماعی به هنگام بحران
هر يک از ما با وقوع و مشاهده انواع حوادث طبيعي و غيرطبيعيِ ناگوار از جمله تصادف، سيل، آتش سوزي، زلزله و... امروزه گسترش بيماريهاي مسري و بهعنوان نمونه، ابتلا به بيماري ناشي از گسترشِ سريع ويروس کرونا در کشور، شاهد کنش و واکنشهاي متفاوت و بعضا ناهنجار و غيراخلاقي از سوي افراد مختلف بودهايم که سوالي را در ذهن ما ايجاد کرده است مبني بر اينکه، چرا اينقدر ترس و احتکار لوازمي که براي سلامت مردم مورد نياز است. در اين نوشتار بهطور مختصر برآنيم که پاسخي به چرايي ظهور چنين پديده هايِ ناهنجاري بپردازيم. با آغاز انقلاب صنعتي و ورود تکنولوژي به جوامع، تغييرات وسيعي در ابعاد فردي و اجتماعي انسان بهوجود آمد؛ تغييراتي در نگاه و رفتار انسان در حوزههاي اقتصادي، اجتماعي، سياسي، فرهنگي و در مجموع سبک زندگي فردي و اجتماعي انسانها. ورود تکنولوژي به زندگي شخصي افراد جامعه و بهرهمندي از مزاياي استفاده از آن، بهدليل عدم توانايي برخورداري همگاني و درنتيجه نوع نگاه به آنها بهعنوان کالاي لوکس و تجملاتي، به گسترش فواصل طبقاتي افزود و تلاش انسان را معطوف به، به دست آوردن اين ابزار آسايش و راحتي زندگي، و فخري به استفاده از آن نمود. در اين راستا، پول بهعنوان ابزار امکانِ فراهم شدن رفاه و آسايشِ برآمده از تکنولوژي، بر طرز تفکر و نوع نگاه و در نتيجه رفتار انسان اثر گذاشت به گونه اي که خود پول، به هدفي تبديل و متاسفانه برخي را به اين نتيجه رساند که دستيابي به آن از هر روشي امکانپذير باشد که اين آغازي بود بر سرور شدن پول، فردگرايي، توجه به خود و بيتفاوتي اجتماعي يا به عبارتي عدمِ احساسِ مسئوليت اجتماعي است. اين مسأله در کشورهاي در حال توسعه که زمينه و بستر ايجاد و گسترش آن به دلايل فرهنگي- اجتماعي و مديريتي بيشتر است، بعضا نه تنها مشکلاتي را ايجاد، بلکه به مسالهاي تبديل خواهد شد که توجه و تمرکز تمامي نهادهاي متولي مديريت کشور را جهت حل و رفع آن مسأله، بدان جلب مينمايد که امروزه نمونههاي متعدد فسادهاي مالي در کشور مصداقي است که خود نه تنها بهعنوان نتيجة عدم توسعه يافتگي، بلکه بهعنوان يکي از موانع توسعة همه جانبه و پايدار کشور است که بهطور سيستماتيک در بسياري از بنگاههاي اقتصادي و غيراقتصادي گسترش يافته و چه بسا به فرهنگ برخي افراد جامعه تبديل و کسب قدرت سياسي نيز به ابزاري با هدف دستيابي به تنعمات مالي بدل گشته است. به همين دليل است که متاسفانه امروزه مشاهده ميشود که با بروز مسألهاي چون ورود کروناويروس به کشور و تهديد سلامتي و جان هموطنان، ماسکي که به منظور پيشگيري از سرايت کرونا ويروس مورد نياز هموطنان باشد، به ناگهاني کمياب، احتکار و با افزايش قيمت 300درصدي به دست مصرف کنندهاي که آشنايي در داروخانه ها دارد، مي رسد؛ و اين در حالي است که لزوم رعايت اخلاق و احساس مسئوليت اجتماعي از سوي تک تک افراد، بهعنوان تار و پودهاي يک جامعه، ايجاب مينمايد تا با افزايش درخواست خريد يک کالا (در اينجا ماسک) نه تنها آن را در اختيار افراد قراردهيم بلکه با کاهش قيمت علاوه اينکه به سود مد نظر نائل ميشويم امکان استفاده افراد ناتوان مالي را هم در تهيه آن فراهم آوريم، اما متاسفانه ميبينيم که شده است آنچه نبايد بشود؛ مهجوريت اخلاقي و بيتفاوتي اجتماعي.
