دروغگويي در کودکان شايع است، البته والدين بايد با اين مساله هم مانند ساير اختلالات رفتاري کودک با علم و بهطور زيربنايي برخورد بکنند و نبايد از کودک سلب اعتماد کنند. کودک گاهي با دروغ خود ميفهماند که با محيط ناسازگار است و والدين بايد اين ناسازگاري را ريشهيابي کنند. در حال حاضر دروغگويي در کودک به علل مختلفي رخ ميدهد. يکي از آن علتها ممکن است ناشي از ترس کودک باشد بهخصوص اين مشکل در کودکاني که توسط والدين تنبيه و مجازات ميشوند، بيشتر مشاهده ميشود. همچنين دروغگويي کودک ممکن است به علت توقعات بيجاي والدين از کودک و عدم توانايي او در برآوردن اين توقعات رخ دهد؛ کودک براي برآورده کردن اين توقعات به دروغ متوسل ميشود. يکي از مهمترين علل دروغگويي در کودکان نيز يادگيري دروغ از والدين است که اين موضوع به صور مختلف در کودک تاثير ميگذارد براي مثال اگر والدين قولي به او دادهاند و عمل نکردهاند، بدين طريق به او دروغگويي را ياد دادهاند. براي پيشگيري از دروغگويي کودکان، اولا نبايد والدين دروغ بگويند. دوما پاسخ سوالهاي کودکان را بهطور صحيح بدهند. سوم اينکه اگر کودک را از انجام کاري منع ميکنند به او علت آن موضوع را روشن و صريح توضيح دهند. چهارم اينکه اگر کودکي مرتکب کار بدي ميشود، کوشش نکنيد تا از او اعتراف بگيريد بلکه در شناسايي عمل و آگاه کردن او تلاش کنيد. پس از اعتراف او را تنبيه نکنيد زيرا اگر تنبيه کرديد ممکن است بار ديگر حقيقت را نگويد.