ترک سيگار يکي از روشهاي اصلي کنترل خطر بيماري سرخرگهاي کرونري و ساير بيماريهاي قلبيوعروقي است. استعمال سيگار سبب افزايش خطر ابتلا به بيماريهاي قلبيوعروقي ميشود، تصلبشرائين يکي از عوارض شايع مصرف سيگار بوده که سبب آسيب به پوشش جدار رگهاي خونرساني کننده قلب، مغز و ساير اعضاي بدن ميشود. جدار آسيبديده سرخرگها در مقابل تشکيل پلاک آسيبپذيرتر هستند، از اينرو با تشکيل پلاک جريان خون محدود شده و اين روند صلبشرائين (آترواسکلروز) ناميده ميشود. در صورت درگيري سرخرگهاي کرونري احتمال ايجاد حمله قلبي بهطور قابلتوجهي افزايش مييابد، اگر سرخرگهاي مغز دچار انسداد شوند، سکتهمغزي رخ ميدهد. تصلبشرائين همچنين عامل خطري براي ايجاد بيماري عروق محيطي است که در آن رگهاي دست و پا درگير ميشوند، زماني که سختشدن شرائين با ساير عوامل خطر از جمله فشارخون بالا و کلسترول بالاي خون همراه شود ميزان خطر بازهم بيشتر ميشود. استعمال روزانه حتي يک نخ سيگار نيز سبب آسيب به اندوتليوم يا پوشش داخلي جدار عروق ميشود، حذف سيگار از برنامههاي روزانه افراد سيگاري سلامت آنها را تضمين ميکند. لختهشدن خون ديگر عارضه مصرف سيگار است و بايد بدانيم استعمال سيگار باعث ميشود که خون آسانتر لخته شود. چسبيدن پلاکتها به يکديگر موجب آسانتر شدن تشکيل لخته ميشود و اين روند جزيي از آبشار حوادثي است که منجر به سکتهمغزي و حمله قلبي ميشوند. لختهخون درصورت انسداد سرخرگها ميتواند منجر به بروز حمله قلبي، سکتهمغزي و بيماري سرخرگهاي محيطي شود، برخي دانشمندان بر اين عقيدهاند که اثر لختهکننده سيگار حتي مهمتر از نقش آن در ايجاد تصلبشرائين است. کلسترول بالا ديگر عارضه ناشي از مصرف دخانيات بوده که ميتواند سبب کاهش کلسترول HDL يا «کلسترول خوب» شود. فشارخون بالا عارضه ديگر ناشي از مصرف سيگار است، گرچه سيگار بهطور مستقيم سبب ايجاد فشارخون بالا نميشود، اما بهطور موقت سبب تنگ شدن عروق خوني قلب و سبب افزايش موقتي فشارخون ميشود. انقباض سرخرگها نيز ديگر عارضه ناشي از استعمال دخانيات است، بهجز انسداد ناشي از تصلبشرائين در سرخرگها، سيگار سبب تنگ شدن آنها نيز ميشود که خود سبب کاهش بيشتر جريان خون ميشود. کاهش اکسيژن خون نيز ديگر عارضه ناشي از مصرف سيگار است، نيکوتين و مونوکسيدکربن موجود در دود سيگار با ورود به خون سبب کاهش مقدار اکسيژن قابل حمل توسط خون ميشوند که اين اثر سبب ميشود که قلب ضربان بيشتري داشته باشد تا بتواند اکسيژنرساني را در حد لازم حفظ کند.