«زندگي يک روياست» نمايشي چند رسانهاي است
روايتي از گسستگي خانواده در دنياي مدرن
کارگردان نمايش «زندگي يک روياست» عنوان کرد: اين نمايش قصه ارتباط بين اعضاي يک خانواده است و علل فروپاشي خانوادههاي مدرن را بررسي ميکند. سعيد تقوايي کارگردان نمايش جديد «زندگي يک روياست» ضمن بيان اين مطلب گفت: نويسنده اين کار مهدي ميرباقري، تهيهکننده مهدي ابراهيمي و طراحي و کارگردان آن بنده هستم که قرار است از دوم بهمنماه در تماشاخانه مهرگان به صحنه برود. وي در ادامه افزود: بازيگران کار آرون مزين، آرام نيکبين، آوا صدر، غزاله اميني هستند. تقوايي درباره محتواي کار توضيح داد: «زندگي يک روياست» قصه خانواده پنج نفرهاي را روايت ميکند که بعد از فوت پدر خانواده در آستانه فروپاشي است. کارگردان نمايشهاي «آخرين نبرد» و «بر فراز برجکها» ادامه داد: اين نمايش درباره روابط خانوادگي و ارتباط بين مادر، پدر و فرزند صحبت و علل فروپاشي خانواده مدرن را بررسي ميکند و اينکه پدر و مادر هر چقدر هم که مشکلاتي داشته باشند بازهم ستون خانواده هستند و اگر روزي نباشند گويي نخ تسبيح پارهشده باشد. وي با بيان اينکه اين نمايش قصهاي اجتماعي و رئال را در قالبي سورئال و سبک اجرايي خاص روايت ميکند، توضيح داد: البته با استفاده از فنون نمايش شرق آسيا و کمکگرفتن از تصوير و صدا، بنابراين «زندگي يک روياست» يک نمايش چند رسانهاي است. تقوايي درباره انتخاب اين متن نمايشي گفت: در وهله نخست براي انتخاب يک متن براي من اين مهم است که متن چه ارزش تصويري و ايدهپردازي دارد و آيا ارزش اجرا رفتن دارد يا خير. اين کار بهنظرم آمد که نمايشنامه قوي و خوشفرم است، متن هم دغدغهمند است و راجع به چيزي چون گسستگي و از همپاشيدگي خانواده مدرن و اهميت حفظ خانواده صحبت ميکند. وي اظهارداشت: ما در طول کار ميبينيم که پدر خانواده دچار مشکلات جسمي و روحي شخصيتي است و همه اعضا هم دچار اين مشکلات شدهاند، اما با نبودن و فوتش بازهم مشکلات بيشتر ميشود و به کلي خانواده از هم ميپاشد. براي اين کار از فرمهاي مختلفي چون تصوير، نريشن، پرده و... استفاده کرديم. تقوايي درباره انتخاب بازيگران کار هم گفت: با برخي بازيگران همبازي و برخي هم دانشگاهي بودم و انتخابها براين اساس البته شکل گرفت که چقدر به نقش و نوع اجرايي کار نزديک بودند. وي درباره تماشاخانه مهرگان و سالن اجرايي نيز گفت: سالني که ما در اختيار گرفتيم براي اجراي کارمان به لحاظ فرم مناسب بود چرا که نوع نمايش بهطوري است که ورود و خروج نداريم و همه بازيگران روي صحنه هستند، ميزانسها اکثرا ايستاده و ايستا است و فرمي که صحنه داشت بهنظرم خيلي به کارمان ميآيد.