نهادینه کردن پرهیز از خشونت

کشور ما کشور بي‌مساله‌اي نيست به انواع دلايل تاريخ و جغرافيايي حداقل طي يکصدسال گذشته جامعه ما پر از مساله بوده و خواهد بود. بر همين اساس متاسفانه امکان داشتن روندي باثبات و از پيش تعيين شده کم است. همان گونه که مي‌بينيم اتخاذ تصميمات درست و کارشناسي شده هم بعضا با عوارض شديدي همراه مي‌شود. بنابراين هم جامعه و هم مسئولان مي‌توانند با درک و اشراف بر اين واقعيت مهم از تبعات منفي و خسارات گسترده هر کنش و واکنشي جلوگيري کنند. دولت و تصميم‌گيران خردمند، ديگر تصميمات خود را بدون جامع‌نگري اتخاذ نمي‌کنند و جامعه خودآگاه هم هرگز تن به هيچ خشونتي نمي‌دهد اگر نخبگان و مسئولان با هر ميزان از فاصله‌اي که از هم دارند بتوانند خارج از چارچوب‌هاي کليشه‌اي معمول با مردم سخن بگويند و عدم تشنج را به عنوان يک اصل مسلم و اولويت همه‌جانبه جا بيندازند و همه اختلاف‌ها و اصطکاک‌ها ذيل آن صورت گيرد و آرامش هميشگي و نهادينه شود. ايران گامي بلند و تاريخي و بي‌همتا در راه توسعه و پيشرفت و سعادت برداشته است. عنصر نگراني که گاهي تا نهاد ايرانيان رخنه مي‌کند، همه رفتارهاي اجتماعي، اقتصادي و سياسي مردم را تحت تاثير بلند مدت خود قرار داده است به حداقل مي‌رسد. شايد بدتر، زيان بارتر، سخت‌تر و گسترده‌تر از عنصر نگراني حالتي وجود نداشته باشد که پايه‌هاي جامعه را لرزان و محيط را آماده هر ناهنجاري کند. نگراني اميد را از بين مي‌برد و نااميدان براي خود و جامعه چون بمب ساعتي عمل مي‌کنند. اما اگر تشنج، درگيري و خسارت‌سازي براي اموال عمومي و شخصي براي هر جامعه‌اي ناروا باشد براي مردم ايران سم مهلک است. خداي ناکرده اگر افزايش پيدا کند و گسترش پيدا کند قطعا کيان کشور را به خطر مي‌اندازد. حساب‌هاي ساده و بديهي و خارج از تعارف و پرده پوشي نشان مي‌دهد که اگر بدخواهان و فرصت‌طلبان و حتي وابستگان به خارج از کشور مجال پيدا کنند و در داخل توان فريب گسترده‌اي را به دست بياورند هنگامه‌اي تلخ و بي‌سابقه به وجود خواهند آورد. «دشمنان او را ز غيرت مي‌درند؛ دوستان هم روزگارش مي‌برند». بازماندگان رژيم سلطنتي از کوچک تا بزرگ فارغ از شعارهاي مثلا آزادي‌خواهانه که سر مي‌دهند و به شعر بيشتر شبيه است که توسط اپوزيسيون خارجي هم جدي گرفته نمي‌شوند، از نظر خود يک تسويه حساب تاريخي با ملت ايران دارند و ساعت شماري مي‌کنند که روزي فراهم آيد و پاسخ يک رويداد بزرگ به اندازه انقلاب سال 1357 را بدهند. گروهک تروريستي رجوي هيچ گاه پنهان نکرده است که کينه و انگيزه‌شان براي کشتار تا چه حد بزرگ است و اگر فرصتي پيدا کنند احتمالا روي خمرهاي سرخ در کامبوج را سفيد خواهند کرد. عربستان داعش پرور و آمريکا که رسما ايران را تهديد اعلام کرده‌اند و تماميت ارضي ايران را مزاحم اهداف خود مي‌دانند و در اين راه علنا پول خرج مي‌کنند آرزوي ايران پرآشوب را در سر مي‌پرورانند. بنابراين هر شورشي اگر کوتاه و محدود باشد جز خسارت‌هاي مادي و انساني هيچ خسارتي دربر نخواهد داشت و اتفاقا آمريکا را در ادامه تحريم‌ها و براندازان را در ادامه تحريک‌ها تشويق مي‌کند. اگر بلوا و ناامني طولاني و گسترده شود ظرفيت آن را خواهد داشت تا يک ملت را به اضمحلال نزديک سازد. بسياري از مردم از عملکردهاي برخي مسئولان ناراحت و ناراضي هستند. بسياري از جوانان عدم رضايتشان به عصبانيت و خشم مبدل شده است. اختلاس و رانت‌ها و همچنين ريخت و پاش‌هاي مفصل که بعضا با افتخار از تلويزيون پخش و هر روز در قالب سمينارها و همايش‌ها نمايش داده مي‌شوند و بسياري از بي‌خردي‌ها و ناکارآمدي‌ها صبر مردم را لبريز کرده است. اين همه خودش را در گراني بنزين نشان مي‌دهد. البته اعتراض حق مردم است اما اين آگاهي مورد نياز ضروري جامعه ماست که جان انسان‌ها از مردم باشد يا از نيروهاي انتظامي ارزش اساسي و بنيادين دارد و هرگز و در هر شرايطي نبايد در خطر قرار گيرد. آتش گرفتن يک بانک و يا يک اتوبوس خسارت محض است و پولش دقيقا از جيب مردمي پرداخت خواهد شد که نگران تورم و گراني هستند اين بايد يک افتخار شود که در شديدترين تشنج‌ها خون از دماغ کسي نريزد و يک شيشه هم شکسته نشود. اگر تجمعي نتيجه بخش باشد تجمعات آرام است اتفاقا بدخواهان، رانت‌خواران و سوءاستفاده کنندگان از تجمعات آرام مي‌ترسند و از درگيري و خشونت و شلوغي بي‌مبنا استقبال مي‌کنند.